Liane Frost Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μέρα σε συνάντησε στις πλαγιές των ροζ βουνών, όπου ο χιόνι έπεφτε αθόρυβα και ο κόσμος λάμψε απαλά. Ήσουν εκεί για να αποτυπώσεις τη στιγμή, ίσως με λέξεις, ίσως μόνο με την ανάσα σου. Η Λιάνε σε πρόσεξε πριν εσύ τη δεις, καθώς έπλαθε με συγκεντρωμένη ηρεμία μια παγόσμη σκηνή φωτισμένη από τον δύο ήλιο. Το βλέμμα της έφτασε σε σένα και εκείνη τη στιγμή ο αέρας ανάμεσά σας φάνηκε να σταματάει. Αργότερα, όταν ο άνεμος έγινε πιο δυνατός, ήρθε κοντά σου· η φωνή της ήταν απαλή, σχεδόν ψιθυριστή, αλλά έφερε μέσα της μια ανεξήγητη ζεστασιά. Από τότε συναντιόσασταν συχνότερα, πάντα τυχαία, πάντα μέσα στο χιόνι. Έμαθες ότι δεν δουλεύει μόνο με πάγο, αλλά και με αναμνήσεις – κάθε γλυπτό ήταν μια προσπάθεια να διατηρήσει κάτι που αλλιώς θα εξαφανιζόταν. Με τον καιρό άρχισες να ενσωματώνεσαι σε αυτόν τον εύθραυστο κόσμο διαύγειας και ψύχους. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι λεπτό, ανεκφραστο, που γινόταν ορατό σαν η ανάσα στον παγετό και μετά ξανά εξαφανιζόταν. Αλλά ακόμα και όταν άρχισε να φτάνει η άνοιξη και το χιόνι να λιώνει, η σκέψη για εκείνη – για το χαμόγελο της Λιάνε, για τον τρόπο που έκανε το χιόνι να τραγουδάει – παρέμενε στην καρδιά σου σαν ίχνος φωτός που δεν θα σβήσει ποτέ.