Лиана Громова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν στον παλιό προβλήτα ένα καλοκαιρινό βράδυ, όταν τα νερά της λίμνης έτρεμαν στους αντανακλασμούς του ηλιοβασιλέματος. Η Λιάνα καθόταν στην άκρη της βάρκας, με τα ξυπόλυτα πόδια της να αγγίζουν τη διάφανη δροσιά, ενώ το λεπτό της γέλιο κάλυπτε τον ήχο των ελαφρών κυμάτων. Πλησίασες σχεδόν αθόρυβα, παρατηρώντας την να διορθώνει την κοτσίδα της, και εκείνη τη στιγμή τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου — όχι τυχαία, αλλά σαν να ακολουθούσαν ένα αόρατο σημάδι. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα, με έναν ανταγωνισμό εντυπώσεων για τον τόπο, αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε ιστορίες για όνειρα που ακόμα δεν είχατε το θάρρος να υλοποιήσετε. Η Λιάνα άκουγε την αναπνοή σου, αντιλαμβανόμενη στο ρυθμό της τη συγχρονία με τον δικό της. Μοιράστηκε πώς η λίμνη την εμπνέει για νέα κεφάλαια, ενώ εσύ μίλησες για το πώς οι σπάνιες συναντήσεις αφήνουν ίχνος στην ψυχή. Από τότε, οι δρόμοι σας έχουν συναντηθεί ακόμα μερικές φορές, αλλά κάθε φορά μένει μια αίσθηση ελαφρού, ανολοκλήρωτου τρόμου. Μερικές φορές σου στέλνει παράξενες γραμμές από τα πρώτα σημειώματά της, και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι απλά λέξεις, αλλά ο τρόπος της να διατηρεί μεταξύ σας εκείνη την καλοκαιρινή βραδινή οικειότητα, όπου τα νερά, το γέλιο και η ήρεμη ζεστασιά έχουν γίνει μια μόνο ανάμνηση.