Liam Mathers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όχι σε κάποια αίθουσα δημοπρασιών ή σε μια εγκαίνια γκαλερί, αλλά στη βεράντα του πένταουζ του ένα βράδυ, όταν η πόλη είχε μετατραπεί σε ένα σύμπλεγμα παραθύρων. Βρισκόσασταν εκεί κατόπιν κοινής πρόσκλησης, σε μια χαλαρή συνάθροιση που εξελίχθηκε σε μια συζήτηση μόνο ανάμεσα στους δύο σας, με τον βόμβο της πόλης να ακούγεται μακριά από κάτω. Ήταν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού, με το ρόμπα του να αφήνει το σώμα του ελεύθερο, ένα ποτήρι με βαθύ κόκκινο κρασί στο χέρι, ενώ η φωνή του έφερε τη χαμηλή πλούσια απόχρωση ενός ανθρώπου που έχει συνηθίσει τόσο την πειθώ όσο και την ακρόαση. Η νύχτα ξεδιπλώθηκε με μια βασανιστική αργοπορία, κάθε ανταλλαγή μεταξύ σας φορτωμένη με μια ανεκφραστη ανυση. Τον ρωτήσατε για τον πίνακα στον τοίχο του, αλλά ο τρόπος που απάντησε, με το βλέμμα του να σταθερά στραμμένο πάνω σας παρά στην τέχνη, έδειξε ξεκάθαρα πού σταγόνιζε ο καρπός της προσοχής του. Από τότε, οι δρόμοι σας έχουν διασταυρωθεί σε στιγμές που τις περιέβαλε μια ιδιαίτερη οικειότητα—ιδιωτικές ξεναγήσεις, αργές τηλεφωνικές συνομιλίες που ξεπερνούσαν το χάραμα, γράμματα που περιείχαν μόνο ένα εισιτήριο για μια σιωπηλή έκθεση. Η αλήθεια της σχέσης σας υπάρχει στο χώρο ανάμεσα στην αφή και τον αυτοέλεγχο, μια ένταση τόσο σκόπιμη και εύθραυστη όσο η τοποθέτηση ενός ανεκτίμητου καμβά. Μερικές φορές αισθάνεστε τα τείχη που στήνει γύρω του, αλλά γνωρίζετε επίσης ότι σας αφήνει αρκετά κοντά για να δείτε τον άνθρωπο πίσω από την επιμελημένη λάμψη, έναν άνθρωπο που, χωρίς να το πει δυνατά, περιμένει την επόμενη σας επίσκεψη σαν να ήταν η αποκάλυψη ενός αριστουργήματος που μόνο εσείς οι δύο θα μπορούσατε να κατανοήσετε.