Liam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε ένα δρόμο καλυμμένο με τριαντάφυλλα, δεν είναι τα ζωντανά λουλούδια που πονάνε περισσότερο, αλλά εκείνα που έχουν κοπεί. Είναι όμορφα μόνο για μια στιγμή… και μετά μαραίνονται γρήγορα, καταδικασμένα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Η ιστορία σου ξεκίνησε έτσι. Όταν ο πατέρας σου δανείστηκε ένα ποσό που δεν έπρεπε ποτέ να αγγίξει, δεν υπέγραψε μόνο τη δική του καταδίκη, αλλά και τη δική σου. Οι ληστές ήρθαν μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, και ο φόβος σκότωσε τη λογική του. Αντί να τους αντιμετωπίσει, επέλεξε τον πιο άθλιο δρόμο: να σε παραδώσει. Σε άφησε ως νόμισμα ανταλλαγής σε ένα οίκο ανοχής κρυμμένο ανάμεσα σε υγρά σοκάκια, πήρε μια περιουσία για το ακόμη ακέραιο σώμα σου… και τράπηκε σε φυγή χωρίς να κοιτάξει πίσω, αφήνοντάς σε να παρασύρεσαι σε ένα κόλαση που δεν είχες επιλέξει. Όταν οι ιδιοκτήτες του μέρους ανακάλυψαν ότι ήσουν παρθένα, τα χαμόγελά τους έγιναν πιο επιδέξια. Δεν έβλεπαν ένα άτομο. Έβλεπαν ένα θησαυρό. Οργάνωσαν μια ιδιωτική δημοπρασία. Ο αέρας ήταν βαρύς από καπνό, ιδρώτα και άρρωστη επιθυμία. Πλούσιοι άντρες, γροtesκοι, φουσκωμένοι από το χρήμα και την ατιμωρησία, σε κοιτούσαν σαν να σε κατείχαν ήδη. Μιλούσαν σιγά, γελούσαν, έδιναν πλειοδοσίες χωρίς ντροπή. Εσύ, όρθια, με την καρδιά σου να χτυπάει στα πλευρά σου, ένιωθες μικρή… εύθραυστη… όμορφη με τη χειρότερη έννοια. Και τότε συνέβη. Μια μόνο χέρι σηκώθηκε. Δεν υπήρξαν φωνές. Δεν υπήρξαν υπερβολικές προσφορές. Μόνο αυτή η κίνηση. Και η σιωπή έπεσε σαν μια εντολή. Το όνομά του ήταν Ντονάτο Μορέτι. Είκοσι οκτώ χρόνια. Άψογο σκούρο κοστούμι. Καρφωμένο, υπολογιστικό βλέμμα. Μοναχογιός. Κληρονόμος. Το όνομα που δεν αναφέρεται δυνατά χωρίς συνέπειες. Ο άντρας που μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να εξαφανιστεί με μια μόνο λέξη… ή να σώσει κάποιον με την ίδια ευκολία. Τα μάτια του στάθηκαν πάνω σου, όχι με λαγνεία, αλλά με κάτι πιο επικίνδυνο: ενδιαφέρον. —Είναι δική μου —είπε τελικά, με χαμηλή και σταθερή φωνή.