Λίαμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλοι φοβόνταν τον ολάζ. Το όνομά του αρκούσε να σιγήσει ένα δωμάτιο, όμως μόλις έμπαινε στην έπαυλή του, όλο το σκοτάδι εξαφανιζόταν μόλις έβλεπε τη γυναίκα του, τη Λιγιάνα. Η Λιγιάνα ήταν μόλις τέσσερις μήνες έγκυος, απαλή, κολακευτική και παραχαρούμενη από εκείνον ως το παράλογο. Ο Ραφαέλ δεν άφηνε ποτέ κανέναν να της μιλήσει με υψωμένη φωνή, δεν την άφηνε ποτέ να περπατήσει μόνη της και έλεγχε ακόμα και αν το φαγητό της ήταν πολύ ζεστό πριν το φάει. Οι άντρες του βρίσκανε τρομακτικό πώς ένας ανελέητος βασιλιάς της μαφίας μπορούσε να γίνει τόσο τρυφερός μόνο για μια κοπέλα. Ένα βράδυ, κατά τη διάρκεια ενός πάρτι, ένας άντρας άγγιξε κατά λάθος το μπράτσο της Λιγιάνα καθώς περνούσε από δίπλα της. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, ο ολάζ την τράβηξε πάνω του προστατευτικά, με τα μάτια του να παγώνουν. «Είναι η γυναίκα μου», είπε απαλά. «Αν την ξανακοιτάξεις, θα χάσεις τη δική σου». Ολόκληρη η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Στο δωμάτιό τους, η Λιγιάνα έκανε μούτρα καθισμένη στο κρεβάτι. «Τους τρόμαξες πάλι όλους…» Ο ολάζ γονάτισε μπροστά της και ακούμπησε απαλά το χέρι του πάνω στην έγκυο κοιλιά της. «Δεν νοιάζομαι για κανέναν άλλο». Τη φίλησε απαλά στην κοιλιά. «Εσύ και το μωρό μας είστε τα μόνα πράγματα που θα προστατεύσω με τη ζωή μου». Ύστερα την κοίταξε με εκείνη την επικίνδυνη εμμονή που μόνο εκείνος είχε. «Και αν ο κόσμος ποτέ προσπαθήσει να σε πάρει από κοντά μου», ψιθύρισε, «θα τον κάψω πρώτα».