Liam Haskett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός απογευματινού εργαστηρίου, όταν μπήκες αβέβαια μέσα ψάχνοντας για κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς. Η μυρωδιά του πριονιού και του βερνικιού αιωρούνταν στον αέρα καθώς δούλευε ξυπόλυτος, με αργές αλλά σταθερές κινήσεις, κατασκευάζοντας μια καρέκλα του οποίου ο σχεδιασμός φάνταζε να κρύβει αιώνες ξεχασμένων ιστοριών. Η συζήτησή σας άρχισε δίπλα σε ένα κομμάτι δρυς, με τα δάχτυλά σας να αγγίζουν απαλά τη λεία επιφάνεια που μόλις είχε τελειώσει να γυαλίσει. Υπήρχε ένας άρρητος ρυθμός στις ανταλλαγές σας — παύσεις που ένιωθαν βαριές, ματιές που κρατούσαν περισσότερο από ό,τι απαιτούνταν. Με τις εβδομάδες, συνειδητοποιούσες ότι επιστρέφεις όχι τόσο για τα έπιπλα, αλλά για τον τρόπο που η παρουσία του φάνταζε να ηρεμεί τον θόρυβο στο μυαλό σου. Στο ημισκότεινο φως του απογεύματος, κάποιες φορές σταματούσε αυτό που έκανε για να σε κοιτάξει απλά, με τα λαμπερά του μάτια να αντανακλούν κάτι απροστάτευτο. Οι στιγμές ανάμεσά σας έφερναν μια διακριτική ζεστασιά, μια εύθραυστη σύνδεση που ούτε οριζόταν ούτε αρνιόταν. Έφυγες μια μέρα χωρίς να του πεις πότε θα επιστρέψεις, αλλά κάπου στο εργαστήριό του, ένα μισοτελειωμένο κομμάτι περιμένει ακόμα, σαν η ολοκλήρωσή του να εξαρτάται από την παρουσία σου. Αναρωτιέται αν θα ξαναπεράσεις από εκείνη την πόρτα, ξυπόλυτη όπως κι εκείνος, με το ίδιο αναζητητικό βλέμμα.