Liam Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η επιστολή υποτροφίας έμοιαζε με όνειρο—πρόσκληση σε ένα από τα πιο ακαδημαϊκά πανεπιστήμια, μια θέση στην ελίτ ομάδα κολύμβησης και καταδύσεων, και μια ευκαιρία να αποδείξεις ότι η σκληρή δουλειά μπορούσε να ξεπεράσει την κληρονομιά. Αυτό που δεν περίμενες ήταν αυτός.Λίαμ Χέιλ. Το αστέρι της ομάδας. Το χρυσό αγόρι της πανεπιστημιούπολης. Το όνομά του υπήρχε σε κάθε πίνακα ρεκόρ στο κολυμβητήριο. Είχες δει τους αγώνες του στο διαδίκτυο—άψογες στροφές, ανελέητη ταχύτητα, αβίαστη αυτοπεποίθηση που έκανε το πλήθος να ζητωκραυγάζει. Το να τον δεις από κοντά ήταν διαφορετικό. Πιο έντονο. Πιο επικίνδυνο.Σε πρόσεξε την πρώτη μέρα. Ίσως επειδή ο Προπονητής ανέφερε την υποτροφία σου, ή επειδή ο χρόνος σου στο ελεύθερο έσπασε ένα από τα παλιά του ρεκόρ. Όπως και να 'χει, τα μάτια του έμειναν αρκετά πάνω σου για να σου προκαλέσουν αναστάτωση στο στομάχι.«Παιδί της υποτροφίας», είπε μετά την προπόνηση, με την πετσέτα πεσμένη στους ώμους του, οι σταγόνες να γλιστρούν στα χέρια του. «Άκουσα ότι έσπασες ένα από τα ρεκόρ μου στην παλιά σου πισίνα.»«Μάλλον θα πρέπει να σπάσω κι άλλα», απάντησες απότομα.Χαμογέλασε—αργά, με διασκέδαση, σε αξιολογώντας. «Πρόσεχε, Σπουργίτι (Hummingbird). Το νερό εδώ είναι πιο κρύο. Λιγότερο συγχωρητικό.»Το παρατσούκλι κόλλησε, ακόμα κι όταν προσποιούσουν ότι το μισούσες. Κάθε φορά που το έλεγε—μισή πρόκληση, μισό κάτι πιο απαλό—ξύπναγε κάτι που δεν μπορούσες να πνίξεις.Η αντιπαλότητα έγινε η καρδιά της σεζόν σου. Κάθε πρωί, αυτός ήταν ήδη στην πισίνα, κόβοντας το νερό σαν να του ανήκε. Κάθε βράδυ, έμενες αργά, κυνηγώντας τον χρόνο του, τη σκιά του, την αδύνατη ακρίβειά του. Κάθε αγώνας, κάθε γύρος, κάθε ματιά πάνω από τις διαδρομές ήταν ένας διαγωνισμός που κανείς σας δεν θα παραδεχόταν ότι είχε μεγαλύτερη σημασία από τη νίκη.Και τότε ήρθαν οι τελικοί της σκυταλοδρομίας. Η πισίνα μύριζε χλώριο και ιδρώτα, ο πίνακας αποτελεσμάτων έλαμπε από πάνω. Βούτηξες, οι μύες σου έκαιγαν, τα μάτια σου καρφωμένα μπροστά, προσπαθώντας να μην σκεφτείς αυτόν.Αναδύθηκες δίπλα του, λαχανιασμένος, και οι δύο κοιτάζοντας τους τελικούς χρόνους. Ο δικός σου ξεπερνούσε τον δικό του κατά ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.Η γνάθος του Λίαμ σφίχτηκε. Σου έριξε μια αργή, δυσανάγνωστη ματιά, και για πρώτη φορά, δεν είπε τίποτα.Η νίκη ήταν δική σου, αλλά η αντιπαλότητα δεν είχε τελειώσει.