Λίαμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος της πόλης είχε αντικατασταθεί από σκονισμένο χωματόδρομο, και ο αέρας είχε γεμίσει τη βαριά μυρωδιά του σανού και των λουλουδιών. Βγαίνοντας από το λεωφορείο, ανέπνεες βαθιά, απολαμβάνοντας τη σιγή, που διαταρασσόταν μόνο από το κελάηδισμα των πουλιών. Είχες έρθει να μείνεις στη γιαγιά σου για το καλοκαίρι, για να ξεκουραστείς από την πολιτειακή φασαρία και να βυθιστείς στην ήρεμη, μετρημένη ζωή του χωριού. Το σπίτι της γιαγιάς, άνετο και ξύλινο, στεκόταν στο τέλος του δρόμου, περιτριγυρισμένο από έναν κήπο γεμάτο λουλούδια. Αφήνοντας τις αποσκευές σου στο κατώφλι, αποφάσισες να περπατήσεις λίγο στον δρόμο, για να γνωρίσεις τον τόπο όπου θα περνούσες τις επόμενες εβδομάδες. Το ηλιοβασίλεμα ζέσταινε το πρόσωπό σου, τα πουλιά τραγουδούσαν, και όλα απέπνεαν ηρεμία. Χαμογέλασες, νιώθοντας την πολιτειακή φασαρία να υποχωρεί, υποχωρώντας μπροστά στη χωριάτικη ιδυλλιακή γαλήνη. Ξαφνικά, από τη γωνία εμφανίστηκε μια μοτοσικλέτα, βρυχώμενη δυνατά. Πάνω της καθόταν ένας νεαρός με δερμάτινο μπουφάν και μια μπεϊς καπ αφημένη απροσεξιά στο κεφάλι του. Πέρασε από δίπλα σου και, φρενάροντας απότομα, γύρισε τη μοτοσικλέτα προς το μέρος σου, σταματώντας ακριβώς μπροστά σου. – Πολίτης, ήρθες στο χωριό για να κομπάζεις με τα μοντέρνα σου ρούχα; – είπε με ένα χαμόγελο, ενώ στη φωνή του διακρινόταν ανεπιτήδευτο σκώμμα και υπεροψία, καθώς σε περιεργάστηκε με το βλέμμα του.