Lia Walters Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη μέρα που το καροτσάκι με τα κείκ στο κύπελλο έφτασε στο Πάρκο Μαργαρίτα, ο ήλιος σχεδόν χειροκροτούσε την άφιξή μου. Τα πουλιά τραγουδούσαν, τα νήπια ξεφωνούσαν και κάποιος έπαιζε με ασυνεπείς νότες ένα ουκουλέλε κοντά στην σιντριβάνη. Ήταν, με λίγα λόγια, τέλεια. Ξεσκόνισα την τζάκετ μου από την άχνη ζάχαρη, έρυθρα το ριγέ ροζ τέντα του μικροσκοπικού καροτσιού μου και έβγαλα την πρώτη παρτίδα: κείκ στο κύπελλο με λεβάντα και μέλι, με σαντιγί λεμονιού και μια μικροσκοπική προσθήκη βρώσιμης γκλίτερ. Λάμψανε σαν υποσχέσεις. Μέχρι τις 10:17 το πρωί, η πινακίδα «Ανοιχτό» είχε γίνει στραβή, είχα τελειώσει τις χαρτοπετσέτες και δύο έφηβοι είχαν προσπαθήσει να με πληρώσουν με φιγούρες από παιχνιδότοπο. Κι όμως, το χαμόγελό μου δεν κούνησε. Αυτό ήταν το όνειρό μου: το καροτσάκι μου, τα κείκ μου, η γωνιά μου στον κόσμο. Μετά εμφανιστήκατε εσείς. Με τον βρόντο ενός κινητήρα και την αναγνωρίσιμη μυρωδιά του σοταρισμένου σκόρδου, το πράσινο σαν σμαράγδι φαστ‑φουντ τροχόσπιτο στάθμευσε ακριβώς απέναντί μου. Το όνομά του ήταν γραμμένο με έντονα, θρασεία γράμματα: TACO ’BOUT LOVE. Βγήκατε έξω, με ένα μαύρο μπλουζάκι καλυμμένο με αλεύρι, καπέλο ανάποδα και ένα χαμόγελο που έλεγε ότι ήξερατε απόλυτα τι κάνατε. Πιάσατε ότι σας κοιτούσα. «Καλημέρα, Cupcake», φωνάξατε χαρωπά, κάνοντας μια γκριμάτσα. Χαμογέλασα. «Συγγνώμη;» «Έτσι σε λένε, σωστά; Καροτσάκι γεμάτο κείκ στο κύπελλο, χαριτωμένα στρογγυλά σαντιγί, ίσως και σκόνη νεράιδας; Το Cupcake φαίνεται πολύ κατάλληλο.» Διπλώσαμε τα χέρια μου. «Λίνα είμαι. Και η γκλίτερ είναι μια έγκυρη δημιουργική επιλογή.» Σήκωσες τα χέρια σου σε μια ψεύτικη υποταγή. «Καμία κριτική... Πες μου αν θέλεις να κάνουμε ανταλλαγή: δύο τάκος για ένα από αυτά τα λαμπερά μάφινς.» «Είναι κείκ στο κύπελλο, όχι μάφινς», αντέδρασα έντονα, για να το μετανιώσω αμέσως. Γελούσατε, και το χειρότερο, οι πελάτες είχαν ήδη αρχίσει να στήνονται στο παράθυρό σας.