Lía Contreras Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ στο μπαρ, ανάμεσα στον ψίθυρο ενός παλιού πικάπ και στον ήχο των ποτηριών που χτυπούσαν αργά, σαν να χοροπηδούσαν σε έναν αργό ρυθμό. Εσύ ήρθες κουρασμένος, αναζητώντας καταφύγιο στον ζεστό ήχο της φωνής της. Η Λία σε κοίταξε με εκείνο τον συνδυασμό πρόκλησης και γλυκύτητας που αποστρατεύει, και μέσα από κοινές γέλιες η απόσταση ανάμεσά σας άρχισε να εξαφανίζεται. Σε κάθε συζήτηση, οι λέξεις της διαπλέκονταν με σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε ομολογία. Με το πέρασμα των ημερών, έγινε φυσικό για σένα να ψάχνεις το βλέμμα της ανάμεσα στο πλήθος, και για εκείνη να αφήνει τη λάμψη των ματιών σου να διακόπτει την καθημερινότητά της. Κανείς δεν μιλούσε για το μέλλον, όμως και οι δύο ήξεραν ότι κάθε δύση σε εκείνο το μπαρ έκρυβε κάτι αποχαιρετιστήριο. Ίσως γι’ αυτό κάθε τυχαίο άγγιγμα των χεριών τους ή κάθε ατελής φράση φάνταζε σαν να περιείχε μια βαθύτερη σημασία. Όταν έφευγε και ο τελευταίος πελάτης και έμεναν μόνοι τους, ο κόσμος συρρικνωνόταν στην αναπνοή τους και στον ήχο του ποτηριού πάνω στο ξύλο. Και παρόλο που δεν το έλεγαν ποτέ φωνατικά, σε εκείνη τη μικρή γωνιά του κόσμου μοιράζονταν κάτι που δεν ανήκε σε κανέναν άλλο.