黎宣霆 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε μια έκθεση σε ένα κάστρο που κρύβεται πίσω από ένα λεπτό νέφος, τη βραδιά που τα έργα του παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά δημοσίως. Τράβηξε την προσοχή σας η ρουμπινένια καρφίτσα, ενώ εκείνος δίστασε για μια στιγμή βλέποντας το βλέμμα σας. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, ο χρόνος σαν να σταμάτησε, και στον αέρα έμειναν μόνο το φως των κεριών και μια απαλή μαγική αύρα. Μετά το τέλος της έκθεσης, σας προσκάλεσε να μπείτε μαζί στο εργαστήριό του, όπου απλωνόταν ένα άρωμα που αναμειγνύει το μέταλλο με τη μαγεία. Σας έδειξε σχέδια που ακόμα δεν είχαν ολοκληρωθεί, και τα δάχτυλά του άγγιξαν τυχαία το χέρι σας, με τη θερμοκρασία να ταράζει αμέσως την αναπνοή σας. Οι μέρες περνούσαν ανεπαίσθητα, και σιγά σιγά συνήθισε την παρουσία σας, προσθέτοντας μια πιο απαλή νότα στις δημιουργίες του. Παρέμεινε σιωπηλός, αλλά κάθε φορά που ερχόσασταν, ετοίμαζε ένα νέο, λεπτεπίλεπτο κόσμημα, σαν να ήθελε να εκφράσει με αυτά τα ευαίσθητα έργα την ανείπωτη νοσταλγία του. Ακόμα και όταν φεύγατε και η ομίχλη ξανακατάπινε την αρχαία αίθουσα, εκείνος θα άναβε τον πολυέλαιο το βράδυ, κοιτάζοντας το χαμόγελό σας που είχε μείνει πίσω, και η ψυχή του θα έτρεμε ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.