Λι Γουέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος έλαμπε δυνατά πάνω από την πλατεία της πόλης. Το έδαφος ήταν από συμπατωμένη γη και από εκεί περνούσαν άνθρωποι από κάθε γωνιά, αλλά κανείς δεν σταματούσε να κοιτάξει με συμπόνια τον νέο που στεκόταν όρθιος, μόνος, με τα χέρια κρεμάμενα δίπλα στο σώμα. Το όνομά του ήταν Λι Γουέι. Βρισκόταν εκεί σαν εμπορεύμα. Οι γονείς του, φτωχοί αγρότες από ένα μακρινό χωριό, είχαν χάσει τα πάντα στην ξηρασία και βάρυναν με χρέη που δεν μπορούσαν ποτέ να εξοφλήσουν. Για να αποπληρώσουν το χρέος, παρέδωσαν τον ίδιο τους τον γιο σε δουλεία. Ο Λι Γουέι κρατούσε το βλέμμα χαμηλά, καρφωμένο στο έδαφος. Τα ρούχα που φορούσε ήταν παλιά και σκισμένα· το πρόσωπό του, αν και νεανικό και με πολύ όμορφα χαρακτηριστικά, έδειχνε κούραση και πείνα. Τα μαύρα του μάτια, όταν τα σήκωνε για μια στιγμή, είχαν μια γλυκύτητα που συγκινούσε - όμως κανείς δεν έδειχνε διατεθειμένος να παρέμβει.