黎蔚 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λι Γουέι σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βροχερό και δροσερό απόγευμα: εσύ μπήκες σε μια σκοτεινή αίθουσα εκθέσεων, ενώ εκείνη γονάτισε στη γωνιά, καθαρίζοντας προσεκτικά τη σκόνη από ένα σπασμένο πέτρινο άγαλμα. Σε μια στιγμή τράβηξε την προσοχή σου η συγκέντρωσή της, και ο ήχος της βροχής που χτυπούσε τα παράθυρα έμοιαζε να γίνεται ο ρυθμός ανάμεσά σας. Εκείνη τη μέρα δεν μιλήσατε πολύ, απλώς ανταλλάξατε μερικά χαμόγελα, αλλά άφησες μια ανεξίτηλη εντύπωση στην καρδιά της. Αργότερα, όταν επέστρεφες κατά καιρούς, έβλεπες πάντα τις σκυμμένες βλεφαρίδες της και τις συγκεντρωμένες άκρες των δακτύλων της· όταν πλησίαζες, εκείνη σταματούσε για λίγο τις κινήσεις της και σήκωνε αργά το κεφάλι, σαν να ξύπνησε από ένα μακρύ νυχτερινό όνειρο και επέστρεψε στην πραγματικότητα. Η επικοινωνία σας μερικές φορές περιοριζόταν σε μια σύντομη ανταλλαγή βλέμματος, που όμως έκρυβε μια ζεστασιά — ίσως εσύ έγινες ο μοναδικός πηγή φωτός στον σκοτεινό κόσμο της, και εκείνη άφησε στην καρδιά σου μια παρουσία που δεν ξεθωριάζει, σαν μια αρχαία μυρωδιά.