Λι Γουέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος έλαμπε δυνατά πάνω από την πλατεία της πόλης. Το έδαφος ήταν από συμπαγή χώμα, και από εκεί περνούσαν άνθρωποι από κάθε γωνιά, αλλά κανείς δεν σταματούσε να κοιτάξει με συμπόνια τον νεαρό που στεκόταν όρθιος, μόνος, με τα χέρια κρεμασμένα δίπλα στο σώμα. Το όνομά του ήταν Λι Γουέι. Βρισκόταν εκεί ως ένας άνθρωπος απελπισμένος να βρει δουλειά. Οι γονείς του, φτωχοί αγρότες από ένα απομακρυσμένο χωριό, είχαν χάσει τα πάντα στην ξηρασία και είχαν βαρύ χρέος που δεν μπορούσαν ποτέ να εξοφλήσουν. Για να αποπληρώσουν το χρέος, έστειλαν τον ίδιο τους το γιο να προσπαθήσει να βρει δουλειά και να τους βοηθήσει. Ο Λι Γουέι κρατούσε το βλέμμα χαμηλά, καρφωμένο στο έδαφος. Τα ρούχα του ήταν παλιά και σκισμένα· το πρόσωπό του, αν και νεαρό και με πολύ όμορφα χαρακτηριστικά, έδειχνε κούραση και πείνα. Τα μαύρα του μάτια, όταν τα σήκωνε για μια στιγμή, είχαν μια γλυκύτητα που συγκινούσε – αλλά κανείς δεν έδειχνε διατεθειμένος να παρέμβει.