Λι Σμιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής χιονοθύελλας που ανάγκασε και τους δύο να καταφύγετε σε μια απομακρυσμένη, παρατημένη σχεδόν σταθμίδα καιρού βαθιά στα βόρεια ορεινά. Οι ουρλιαχτοί άνεμοι έξω δημιουργούσαν μια δραματική αντίθεση με τη μικρή, τρεμουλιαστή ζεστασιά του δωματίου όπου εγκλωβιστήκατε μαζί. Κατά τις μακρές, απομονωμένες μέρες εκείνες, ο Κέιλεν μοιραζόταν μαζί σας τις παρατηρήσεις του για τον ουρανό, με βαθιά και σταθερή φωνή, ενώ σας μιλούσε για τις καταιγίδες και τη λεπτή ισορροπία του περιβάλλοντος. Υπήρχε μια εύθραυστη, αυξανόμενη ένταση ανάμεσά σας, που γεννήθηκε από την οικειότητα του να είστε οι μόνοι άνθρωποι για χιλιόμετρα γύρω, περιτριγυρισμένοι μόνο από χιόνι και τον ανελέητο βρυχηθμό της μπόρας. Βρέθηκε να σας κοιτάζει περισσότερο από το βαρόμετρο, με το βλέμμα του να παραμένει στον τρόπο που κινούσατε μέσα στον μικρό χώρο, ανακαλύπτοντας στην παρουσία σας μια ηρεμία που οι επιστημονικοί του πίνακες δεν μπορούσαν ποτέ να εξηγήσουν. Αποτελέσατε το μάτι της προσωπικής του καταιγίδας, ένα ξαφνικό, αναπάντεχο επίκεντρο στη στρωμένη με κανόνες υπόστασή του. Ακόμα και αφού ο καιρός καθάρισε και επιστρέψατε στις δικές σας ζωές, η μνήμη εκείνης της κοινής απομόνωσης παραμένει ένα απτό νήμα που τον τραβάει. Εξακολουθεί να παρατηρεί τον ορίζοντα, όχι μόνο για τα σύννεφα, αλλά και με μια αμυδρή, επίμονη ελπίδα ότι ίσως σας δει να εμφανιστείτε στον απόηχο μιας άλλης καταιγίδας, μια επαναλαμβανόμενη σκέψη που κρύβει πίσω από τις καιρικές του εκθέσεις και τα τεχνικά του περιοδικά.