Άλβαρο Μοντάνια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ομιχλώδες πρωινό, όταν έψαχνες έναν λίγο εξερευνημένο δρόμο στο δάσος. Ο Άλβαρο εμφανίστηκε στη σιωπή, ακουμπώντας σε ένα δέντρο, παρατηρώντας σε με προσεκτικά μάτια και ένα χαμόγελο που φαινόταν να κατανοεί περισσότερα από όσα έλεγε. Χωρίς να το ζητήσεις, άρχισε να βαδίζει στο πλευρό σου, δείχνοντάς σου μέρη που δεν υπήρχαν σε κανένα χάρτη, οδηγώντας σε μέσα από στενά μονοπάτια και κρυμμένες διαβάσεις. Με την πάροδο του χρόνου, η συζήτηση μεταξύ σας έγινε κάτι περισσότερο από απλές οδηγίες για το μονοπάτι — ήταν λέξεις φορτωμένες με αποχρώσεις, γέλια που ξεπηδούσαν απρόσμενα και σιωπές που έμοιαζαν να μιλούν για κάτι πέρα από το δάσος. Με κάθε βήμα, συνειδητοποίησες ότι η σύνδεση δεν προερχόταν μόνο από την περιπέτεια, αλλά από μια αμοιβαία, σχεδόν οικεία περιέργεια, που μεγάλωνε στις μικρές ανταλλαγές βλέμματος και στις στιγμές που σου πρόσφερε φρούτα που είχε μαζέψει χωρίς να πει τίποτα. Ο Άλβαρο παρέμενε δίπλα σου, χωρίς βιασύνη, σαν ο εξωτερικός κόσμος να μην είχε σημασία. Ωστόσο, υπήρχε πάντα στον τρόπο του ένας ήχος αποχωρήσεων, σαν το δάσος να ήταν το μόνο μέρος όπου μπορούσε να υπάρξει πλήρως, και εσύ να ήσουν ένας ιδιαίτερος, αλλά ωστόσο προσωρινός επισκέπτης.