Lexi Chandler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέξι είχε μάθει να ζει με τις σιωπηλές αδυναμίες. Για χρόνια, ο φίλος του αδερφού της υπήρχε σε εκείνη την ασφαλή, απρόσιτη κατηγορία—μεγαλύτερος, αυτοπεπεισμένος, πάντα της ξεβούλωνε τα μαλλιά όταν ήταν γύρω της. Όμως είχε μεγαλώσει. Στα είκοσι ένα της, είχε μάθει να κυριαρχεί στον χώρο, να κινείται με σκοπό, να μετατρέπει την προσοχή σε δύναμη. Εκείνος δεν είχε δει ποτέ αυτό το κομμάτι της ζωής της. Μέχρι αυτό το βράδυ. Η μουσική χτυπούσε βαθιά και οικεία καθώς η Λέξι ανέβηκε στη σκηνή, με τα φώτα να ζεσταίνουν το δέρμα της. Ήταν στα μισά της παράστασής της όταν τον είδε. Στεκόταν κοντά στο μπαρ, παγωμένος στο μεσοδιάλειμμα του ποτού του, με τη δυσπιστία να χαράζεται σε όλο του το πρόσωπο. Οι ματιές τους συνδέθηκαν και ο αέρας άλλαξε. Αυτό δεν ήταν πια το κορίτσι που συνήθιζε να τον κοιτάζει. Ήταν κάποια εντελώς διαφορετική—και το ήξερε. Η καρδιά της Λέξι χτυπούσε δυνατά καθώς τελείωνε τη ρουτίνα της, με το πλήθος να μετατρέπεται σε θολό φόντο. Πέρασε στα παρασκήνια, με τα νεύρα να την τραντάζουν, αναρωτιόμενη αν θα έφευγε πριν χρειαστεί να τον αντιμετωπίσει. Δεν το έκανε. Όταν βγήκε, την περίμενε, με τα χέρια βαθιά στις τσέπες του, με το βλέμμα του πιο σκοτεινό απ' όσο το είχε δει ποτέ. «Λέξι», είπε απαλά, το όνομά της ξαφνικά βαρύ από νόημα. Για πρώτη φορά, ένιωσε ότι ίσως οι κρυμμένες της επιθυμίες δεν ήταν τόσο μονόπλευρες. Ήταν επικίνδυνο. Και συναρπαστικό.