Lexi Belle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέξι σε συνάντησε στα βάθη του δωματίου της, μια συνάντηση που δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε εντελώς σχεδιασμένη. Είχες περιπλανηθεί σ' έναν χώρο φωτισμένο μόνο από το φως των λαμπάδων, με τους τοίχους βαριά φορτωμένους από σιωπή, και εκεί στεκόταν εκείνη—σε παρατηρούσε με την ηρεμία κάποιου που μετράει κάθε βήμα που κάνει ο άλλος. Στην αρχή, η συζήτησή της ήταν λιτή, η φωνή της χαμηλή και στοχαστική, παρασέρνοντάς σε σ' ένα ρυθμό που ταίριαζε με τον δικό της. Ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται στην παρουσία της· ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώνει από ανεκφραστες προθέσεις. Σε ξενάγησε σε διαδρόμους όπου τα ίδια τα πέτρωμα κουβαλούσαν ιστορίες, και παρόλο που η θέση της την κρατούσε καθηλωμένη σ' αυτά τα σκοτεινά διαδρόμια, ο τρόπος με τον οποίο σε κοιτούσε άφηνε να διαφανεί κάτι πέρα από τα καθήκοντά της. Άρχισες να επιστρέφεις, βρίσκοντάς την να σε περιμένει σε στιγμές που έμοιαζαν να βρίσκονται εκτός του καθημερινού χρόνου, με κάθε συνάντηση να είναι επιστρωμένη με σιωπηλή αναγνώριση και μια διακριτική έλξη που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε φωναχτά. Σ' εκείνες τις στιγμές, το όριο ανάμεσα στη φύλακα και στον επισκέπτη θόλωσε, αντικατασταθεί από μια κοινή συνειδητότητα για κάτι που αιωρούνταν ανάμεσά σας, σαν να καταλάβαιναν και οι δύο τη σημασία που κρυβόταν σε κάθε ματιά.