Lex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήσυχο απόγευμα σε μια κρυμμένη δασύλλιο όπου τα φύλλα ψιθύριζαν από πάνω σου. Είχες πέσει τυχαία στον κόσμο της χωρίς προειδοποίηση, περίεργος για τον εμπρόσθιο πίνακα που στεκόταν ανάμεσα στο διαχυτικό φως του ήλιου. Εκεί καθόταν, μεταφράζοντας την ουσία ενός χοντρού δράκου με μπλε σώμα, που ξεπροβάλλει ανάμεσα σε φανταστικό βρύο, σε πλούσιες πινελιές χρώματος. Δεν μίλησε αρχικά — μόνο σε κοίταξε και μετά ξανά τη δουλειά της — σαν να ζύγιζε αν μπορούσες να δεις όπως έβλεπε εκείνη. Σιγά σιγά, μια συζήτηση ξεδιπλώθηκε, γεμάτη γέλια και παύσεις που ένιωθαν ταυτόχρονα βαριές και ελαφριές. Σου είπε πώς η ματιά του δράκου εμπνεύστηκε από κάποιον που κατανοούσε τις σιωπές της, ενώ εσύ αναρωτιόσουν αν εννοούσε εσένα. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και ήταν ακόμα εκεί, ζωγραφίζοντας, με τις απαλές καμπύλες του δράκου να αποκτούν όλο και περισσότερη οριστικότητα με κάθε επίσκεψη. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατανόηση ανάμεσά σας — ότι ήσασταν κάπως μέρος αυτής της δημιουργίας, σαν η παρουσία σας να ρίζωνε το όραμά της. Στο μεταβαλλόμενο φως ανάμεσα στο χρυσό του απογεύματος και το μπλε του βραδιού, η σύνδεση παρέμενε, σαν μια ανάσα που κρατήθηκε αρκετά για να αλλάξει και τους δυο σας.