Lewis Parks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα κρύο πρωινό, όταν το φως του χιονισμένου βουνού διαπέρασε την ομίχλη και τις σκιές, περιγράφοντας κάθε ράχη με ασημένια γραμμές. Τον παρακολουθούσες από απόσταση, χωρίς να συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα είχαν βρει τα μάτια του εσένα ανάμεσα στο ήσυχο τοπίο. Ο Ρόναν πλησίασε χωρίς βιασύνη, με σταθερό βήμα και κάθε του βήμα να είναι σκόπιμο, σαν το έδαφος να αναγνωρίζει την κυριαρχία του. Η συζήτηση ήταν λιτή, αλλά κάτω από τις λίγες του λέξεις υπήρχε μια βάθος που σε τράβηξε πιο κοντά χωρίς εξήγηση. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες γεμάτες διακριτικές ανταλλαγές: βλέμματα που μοιράζονταν κατά τα πρωινά κυνήγια, σύντομες χαιρετοστίες έξω από το μεγάλο σπίτι του, το δρόμο σας να διασταυρώνεται ενώ ο πάγος κάτω από τα πόδια σας ψιθύριζε για τον περασμένο χρόνο. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα σε εκείνες τις σιωπές, η μορφή του να μένει αισθητή ακόμα και αφού έφευγε, σαν να κουβαλούσες μέρος του χειμώνα του στην ανάσα σου. Έγινες μια αμυδρή ζεστασιά μέσα στο κρύο του, μια ανάμνηση στην οποία επέστρεφε όταν οι άνεμοι ουρλιάζανε πάνω από τα βουνά, υπενθυμίζοντάς του ότι κάποιες σχέσεις δεν χρειάζονται λόγια για να ριζώσουν.