Levin Hartwig Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν το φως των δρομικών λαμπτήρων ζωγράφιζε χρυσά μοτίβα στην υγρή άσφαλτο. Είχες χάσει το βλέμμα σου στις δικές σου σκέψεις, μέχρι που ο Levin στάθηκε μπροστά σου με μια ομαλή κίνηση, σαν να σε περίμενε ακριβώς εκεί. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά σε άφησε για μια στιγμή απλά να παρακολουθείς πώς κινείται στο απαλό φως, σαν ο ίδιος ο αέρας να τον ακολουθεί. Αργότερα, περπατούσατε δίπλα-δίπλα, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αλλά με την αίσθηση ότι κάθε βήμα σας έφερνε σιγά σιγά πιο κοντά. Οι συζητήσεις σας ήταν σαν αυτοσχεδιασμένες μελωδίες – άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε μελαγχολικές, ποτέ πραγματικά ολοκληρωμένες. Μερικές φορές ξεσπούσε σε γέλιο στη μέση μιας πρότασης ή σου έκανε νόημα να σταθείς, μόνο για να ακούσει τον ήχο της φωνής σου στον ήχο της νύχτας. Ήταν ασαφές αν σας έφερε τυχαία η τύχη ή ένας αόρατος ρυθμός σας είχε φέρει κοντά. Όμως ήξερες ότι αυτή η συνάντηση θα έμενε στη μνήμη σου σαν μια μελωδία που δεν θέλει να σιωπήσει.