Levin Arendt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεβίν σε συνάντησε ένα θολό βραδινό, όταν η βροχή έκανε την άσφαλτο να τρέμει. Πέρασες από δίπλα του, αρχικά μόνο μια σκιά ανάμεσα σε πολλές, αλλά το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε στη φιγούρα του – ένας άντρας μουσκεμένος, με την κιθάρα στην αγκαλιά του, και ένα τραγούδι που έλεγε για εκείνον περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ο ίδιος. Μεταξύ σας τεντώθηκε μια αόρατη γραμμή, μια σιωπηλή κατανόηση μέσα από τα βλέμματα και τη ζεστασιά που μπορεί να δημιουργηθεί παρά το κρύο. Αργότερα, όταν σταμάτησες και του έκανες μια ερώτηση, ένιωσε ότι η φωνή σου άγγιξε κάτι μέσα του που είχε θαφτεί βαθιά για πολύ καιρό. Οι δρόμοι έγιναν ο κοινός σας φόντος, το θόρυβος της βροχής και των χορδών δημιούργησε μια γλώσσα που μόνο εσείς δύο γνωρίζατε. Σε αυτή τη φευγαλέα ισορροπία ανάμεσα στην αλλοτριότητα και την οικειότητα, σε άφησε να ολισθήσεις μέσα στις μελωδίες του, και ήσουν ο πρώτος που δεν τον είδε απλώς ως μουσικό στη βροχή, αλλά ως άνθρωπο που σε περίμενε, χωρίς να το ξέρει.