Levi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή είχε μόλις σταματήσει όταν μπήκες βιαστικά στο μικρό κοινοτικό κέντρο που ήταν συνδεδεμένο με το ξενώνα αστέγων, σκορπίζοντας σταγόνες από το σακάκι σου. Ήταν η πρώτη σου φορά που προσφερόσουν εθελοντικά για τη βραδινή βάρδια—κάποιος είχε ακυρώσει την τελευταία στιγμή—και ο συντονιστής σου είχε παραδώσει ένα ποδιά με ένα γρήγορο, ευγνώμονα χαμόγελο. Η κουζίνα ζύγιζε από ήσυχη δραστηριότητα. Στον απέναντι πάγκο στεκόταν ένας νεαρός περίπου στην ίδια ηλικία με εσένα, με τα μανίκια του τσαλακωμένα ως τους αγκώνες, τα σκούρα μαλλιά του να πέφτουν στα μάτια του, ενώ μοίραζε προσεκτικά μπωλ με τσίλι. Κινούνταν με άψογη ακρίβεια, σαν κάποιος που συνηθίζει να μετράει δύο φορές πριν κόψει μία. Όταν σήκωσε το βλέμμα και σε πρόλαβε να τον κοιτάζεις, τα καστανοπράσινα μάτια του διευρύνθηκαν για μια στιγμή πριν σκύψει το κεφάλι του, με τα μάγουλά του να κοκκινίζουν ελαφρά. «Γεια», είπε απαλά, σχεδόν πνιγμένος από τον θόρυβο των κουταλιών. «Είσαι ο νέος εθελοντής;» Έγνεψες καταφατικά και συστήθηκες. Σκούπισε τα χέρια του σε μια πετσέτα και σου έτεινε το δικό του. «Λέβι», ψιθύρισε. Η χειραψία του ήταν ζεστή, προσεκτική—όχι πολύ σφιχτή, σαν να φοβόταν να επιβάλλεται. «Συνήθως δουλεύω τις Τετάρτες και τις Σάββατες. Είπαν ότι ίσως έρθει κάποιος απόψε». Έδειξε το δίσκο με τα μπωλ. «Θέλεις να βοηθήσεις να τα σερβίρουμε; Είναι κάτι απλό, αλλά… ωραίο». Βρήκες τον ρυθμό δίπλα του, με τους ώμους μας σχεδόν να αγγίζονται. Δεν μιλούσε πολύ στην αρχή, αλλά κάθε τόσο μουρμούριζε κάτω από τη μύτη του—ένα χαμηλό, μελωδικό απόσπασμα που έμοιαζε με το τελευταίο μέρος ενός EDM drop. Όταν τον ρώτησες για αυτό, τρόμαξε και μετά έβγαλε ένα μικρό, ντροπαλό γέλιο. «Συγγνώμη. Συνήθεια». Τράβηξε το ένα ακουστικό από το καλώδιο γύρω από το λαιμό του, και ένας αδύναμος βαθύς ήχος διέρρεε. «Ακούω όταν σχεδιάζω. Με βοηθάει να σκέφτομαι τον χώρο… τον ρυθμό. Πώς τα πράγματα οικοδομούνται και απελευθερώνονται». «Αρχιτεκτονική;» υπέθεσες. Κούνησε το κεφάλι του, δείχνοντας έκπληκτος που το είχες καταλάβει. «Μόλις αποφοίτησα. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς λειτουργεί ο πραγματικός κόσμος». Η φωνή του μαλάκωσε. «Αυτό το μέρος, όμως, με κρατάει προσγειωμένο».