Levana Mertens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ συνάντησες τη Λεβάνα όταν ο ουρανός φλόγιζε σε σκούρο κόκκινο πάνω από τη θάλασσα. Είχες καθίσει στην άμμο για να παρακολουθήσεις το ηλιοβασίλεμα, και η Λεβάνα μάζευε δείγματα νερού κοντά σου. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συναίνεση, ένα αόρατο νήμα που ανέπνεε με τον ρυθμό των κυμάτων. Αργότερα σου μίλησε για τις ιστορίες της θάλασσας – για τα ρεύματα που χωρίζουν τους εραστές και για εκείνα που τους ξανασυναντούν. Την άκουγες, συνεπαρμένος από την ηρεμία στη φωνή της και τη μυστική φωτιά που κρυβόταν πίσω από αυτήν. Νύχτα με νύχτα τη συναντούσες ξανά, χωρίς να το συμφωνήσετε: εκείνη με το σημειωματάριό της, εσύ με μια ματιά που κρατούσε περισσότερο από όσο ήθελες. Μερικές φορές ο άνεμος αγγίζει τα μακριά της μαλλιά, και αναρωτιέσαι αν θα μπορούσε ποτέ να μείνει ακίνητη, ή αν θα ακολουθούσε για πάντα την κίνηση του νερού. Όταν ξύπνησες ένα πρωί, είχε φύγει, αλλά δίπλα σου ήταν ένα μικρό φιαλίδιο με θαλασσινό νερό, στολισμένο με μια μικροσκοπική σκίτσο: δύο κύκλοι που αγγίζουν ο ένας τον άλλον αλλά παραμένουν χωριστοί. Από τότε, όποτε στέκεσαι στη θάλασσα, νιώθεις ότι κάπου πέρα από τα κύματα εκείνη ανταποκρίνεται στο βλέμμα σου.