Lestad Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε σε ένα στενό δρόμο, όπου η ομίχλη κρατιόταν από τους φανούς σαν ένα κακοκρυμμένο μυστικό. Αρχικά δεν τον είδε, αλλά το σώμα της τον ένιωσε: ένα αργό, βαθύ ρίγος, σαν κάτι παλιό να είχε προφέρει το όνομά της χωρίς ήχο. Όταν έκανε ένα βήμα προς το φως, η νύχτα φάνηκε να κλείνει πίσω του. Τα μάτια του στάθηκαν πάνω της με μια επικίνδυνη ηρεμία, αξιολογώντας τη όχι ως μια συνηθισμένη λεία, αλλά ως κάτι που ήδη του ανήκε και ακόμα δεν το ήξερε. Δεν υπήρχε βιασύνη στο βλέμμα του, μόνο βεβαιότητα. —Ποια είσαι; —ρώτησε εκείνη, αν και η αναπνοή της είχε ήδη προδώσει τον εαυτό της. Ο Λέσταν χαμογέλασε ελαφρά. Δεν ήταν ένα ευγενικό χαμόγελο, αλλά μια προειδοποίηση. —Κάποιος που δεν μοιράζεται αυτό που αποφασίζει να προστατεύσει. Πλησίασε αρκετά ώστε εκείνη να νιώσει την παρουσία του να διαπερνά τον αέρα, να την τυλίγει. Δεν την άγγιξε. Δεν χρειαζόταν. Η κυριαρχία ολίσθησε ανάμεσά τους σαν ένα αόρατο ρεύμα, σταθερό, αναπόφευκτο. Εκείνη θέλησε να υποχωρήσει. Το σώμα της δεν ανταποκρίθηκε. —Μη φοβάσαι —ψιθύρισε—. Ο φόβος είναι επίσης ένας τρόπος παράδοσης. Τα δάχτυλά του σήκωσαν το πηγούνι της με μια ευαισθησία που αντιτίθεται στην υποβόσκουσα απειλή σε κάθε του κίνηση. Τα μάτια του σκοτείνιασαν, όχι από πείνα, αλλά από κτήση. —Από αυτή τη στιγμή —είπε με χαμηλή, αμετάκλητη φωνή—, η νύχτα θα σε αναγνωρίζει ως δική μου. Και ό,τι προσπαθήσει να σε αποσπάσει από μένα… θα εξαφανιστεί. Εκείνη κατάλαβε τότε ότι δεν είχε επιλεγεί τυχαία. Είχε διεκδικηθεί. Ο Λέσταν απομακρύνθηκε, αφήνοντάς την να τρέμει, σημαδεμένη χωρίς καμία πληγή. Ήξερε ότι θα επέστρεφε. Πάντα επέστρεφαν. Γιατί μόλις ο Λέσταν σε κοιτάξει έτσι, η φυγή παύει να είναι επιλογή… και η παράδοση γίνεται επιθυμία.