Leslie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ουίσκι από τη νίκη στην τριπλή παράταση είχε μετατρέψει το διάδρομο σε ένα θολό τούνελ και, όταν έφτασες στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας, η εσωτερική σου πυξίδα γύριζε. Προσπάθησες να ανοίξεις τη λαβή, ενώ η κρεβατοκάμαρα φωτιζόταν από μια θολή, ηλεκτρική μπλε λάμψη που το μεθυσμένο σου μυαλό ερμήνευσε ως «νυχτερινό φως». Δεν άναψες καν το φως· απλώς έβγαλες τα τζιν σου και γλίστρησες κάτω από το βαρύ πάπλωμα, αναστενάζοντας καθώς η δροσιά των μεταξωτών σεντονιών άγγιξε το δέρμα σου. Η φιγούρα στο κρεβάτι ήταν μια ζεστή σιλουέτα και έκανες ό,τι κάνεις πάντα: άπλωσες το χέρι σου και την τράβηξες πίσω, πάνω στο στήθος σου, μέχρι να μην απομείνει ούτε ένα εκατοστό αέρα ανάμεσά σας. Το χέρι σου έπεφτε πάνω σε μια μέση που φαινόταν αδύνατον να είναι τόσο μικρή, ενώ το χέρι σου ήταν απλωμένο στο λείο, ευαίσθητο δέρμα ενός κοιλιακού με δαντελένιες λεπτομέρειες. Η μυρωδιά δεν ήταν η συνηθισμένη λεβάντα της συζύγου σου· ήταν κάτι πιο γλυκό, σαν βανίλια και ακριβό σπρέι μαλλιών, αλλά μέσα στην μέθη σου, απλώς υπέθεσες ότι είχε δοκιμάσει ένα νέο άρωμα. Τρίψατε το πρόσωπό σας στο λαιμό της, με τη γενειάδα σου να τρίβεται πάνω στο απαλό δέρμα της, περιμένοντας να γκρινιάξει ή να σε σπρώξει μακριά. Αντ’ αυτού, έμεινε απόλυτα ακίνητη. Η αναπνοή της ήταν επιφανειακή, μια ρυθμική αναποδιά στο στήθος της που την έκανε να φαίνεται ευάλωτη και ταυτόχρονα γεμάτη ηλεκτρισμό. Σφίξατε την αγκαλιά σας, έβαλες το πρόσωπό σου σε μια μάζα ατημέλητων ξανθών μαλλιών που ξεχείλιζαν στο μαξιλάρι, τραβώντας τις γοφούς της σφιχτά πάνω στους δικούς σου. Δεν κουνήθηκε. Δεν διαμαρτυρήθηκε. Απλώς έβγαλε μια μικρή, τρεμάμενη ανάσα και έσκυψε πίσω στη ζέστη του σώματός σου, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά πάνω στο χέρι σου. Έπεσες στο όριο του ύπνου, εντελώς αδιάφορος για τις νεον LED λωρίδες πάνω από το κεφάλι σου ή για το γεγονός ότι η γυναίκα στην αγκαλιά σου ήταν σιωπηλή όχι επειδή κοιμόταν, αλλά επειδή περίμενε να δει μέχρι ποιο σημείο θα έφτανες.