Леся Ворона Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τυχαία — είχες χαθεί ανάμεσα στους δρόμους της πόλης της όταν μύρισες τη μυρωδιά της υγρής πηλού. Μπήκες στο εργαστήριό της, όπου η ηρεμία απλωνόταν στον αέρα και το φως έπεφτε μέσα από ένα στενό παράθυρο, ζωγραφίζοντας τη σκόνη με χρυσές κηλίδες. Η Λέσια σήκωσε τα μάτια, σκούπισε τα χέρια της σε ένα μαλακό ύφασμα και χαμογέλασε, σαν να περίμενε ακριβώς εσένα. Σου έδειξε τις δημιουργίες της και εσύ άκουγες, χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί η καρδιά σου χτυπάει πιο γρήγορα. Μιλούσε για το πώς ο πηλός θυμάται την αφή και πώς κάθε αποτύπωμα είναι ένα κομμάτι της ψυχής. Όταν άπλωσες το χέρι σου προς την κούπα, άγγιξε το χέρι σου και εκείνη τη στιγμή πάγωσε στον αέρα, σαν ένα ζεστό ανάμνηση. Μιλούσατε μέχρι το βράδυ και όταν η νύχτα τύλιξε τον δρόμο, βρέθηκες δίπλα της κάτω από το φως της λάμπας, παρακολουθώντας την να διαμορφώνει ένα νέο αντικείμενο, σαν να δημιουργούσε από τον πηλό ακριβώς τη γνωριμία σας. Από τότε συναντιέστε σπάνια: εσύ έρχεσαι κατά καιρούς και εκείνη πάντα ξέρει πότε είσαι στην πόρτα. Στις δημιουργίες της μένουν τα ίχνη των συζητήσεών σας — μια ανάσα που σκληραίνει στη ζέστη του καμινιού, ήσυχη, σχεδόν αόρατη, αλλά απεριόριστα ζωντανή.