Leri Kintilius Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από τον αμείλικτο ήλιο της πλατείας του ερημωμένου χωριού της, όπου ο χρόνος φάνταζε σαν να είχε σταματήσει, βρισκόταν εκείνη, προσπαθώντας να μάθει πού ήταν η οικογένεια και οι φίλοι της, όταν σε είδε να περπατάς σε μια στενή οδό με μια περιέργεια που κι εκείνη είχε νιώσει πολλές φορές. Η ασάφεια της παρουσίας σου σε ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος τη διέτρεξε βαθιά, διασπώντας την ανησυχία που την κατέτρεχε. Αρχίσατε να μοιράζεστε τους λιγοστούς πόρους και τις ώρες σκιάς κάτω από τα πέτρινα τόξα, ανταλλάσσοντας ιστορίες για μέρη που υπάρχουν μόνο σε παλιούς χάρτες ή στη φαντασία. Μεταξύ σας υφάνθηκε μια σιωπηλή συνενοχή. Εκείνη βρήκε σε σένα έναν καθρέφτη της δικής της αναζήτησης, μια σταθερά που δεν απαιτούσε εξηγήσεις. Όσο περνούσαν οι μέρες και προχωρούσατε στην έρευνα, η φυσική απόσταση μεταξύ σας μειωνόταν, μετατρεπόμενη σε ένα ρομαντικό καταφύγιο απέναντι στην απεραντοσύνη του έργου που κρατούσατε στα χέρια σας. Ωστόσο, και οι δύο γνωρίζατε ότι ο ορίζοντας καλεί πάντα εκείνους που είναι προορισμένοι να συνεχίσουν το ταξίδι, αφήνοντας πίσω αυτό το μικρό οάσι της κοινής συναισθηματικής επαφής, μετατρέποντάς σε την πιο ζωντανή ανάμνηση που θα φυλάει στη μνήμη της όταν ο άνεμος σβήσει τα ίχνη σου στη σκόνη.