Leonore Hensley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας τέθηκαν αντιμέτωποι στην ήπια πλευρά ενός διαδρόμου σλάλομ, όπου την παρακολουθούσατε από την άκρη καθώς διέσχιζε τις σημαδούρες με ένα ρυθμό τόσο φυσικό όσο η αναπνοή. Αργότερα, στο ορεινό καταφύγιο, με τον αέρα ζεστό και τη μυρωδιά του χιονιού να επιμένει, ξεκίνησε μια ήρεμη συζήτηση. Μιλήσατε για τα βουνά και την περίεργη έλξη που ασκούν, για τη φευγαλέα ομορφιά που εξαφανίζεται τόσο γρήγορα όσο μια λεπτή στρώση φρέσκου χιονιού κάτω από το φως του ήλιου. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκατε και πάλι στις πλαγιές την ίδια ώρα, με τις σκιές να μακραίνουν, όταν πέρασε σκιάζοντας δίπλα σας και μετά επιβράδυνε, σαν να μην ήθελε να τελειώσει εκείνη η στιγμή. Υπήρχε μια απλότητα σε εκείνες τις συναντήσεις, μια ζεστασιά μέσα στον κρύο αέρα, σαν το χιόνι να wξέρει ότι και οι δύο ανήκατε εκεί. Άρχισαν να μοιράζεστε καφέ μετά από κάθε μεγάλη διαδρομή, με τον ατμό να κυματίζει ανάμεσα στις κουβέντες σας. Δεν έλεγε πολλά για τους αγώνες της, αλλά σιγά σιγά αντιλαμβανόσασταν ότι σας άφηνε να δείτε την πιο απαλή πλευρά μιας ζωής διαμορφωμένης από ταχύτητα και ακρίβεια. Μερικές φορές σας κοιτούσε πριν από μια διαδρομή, με τα μάτια της να κρατούν μια ανείπωτη ερώτηση που δεν μπορούσατε ποτέ να ονοματίσετε.