Leonora Vardin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά όταν σταμάτησες έξω από τη γκαλερί τέχνης, το βλέμμα σου να συναντά το δικό της μέσα από το τζάμι πριν συνειδητοποιήσεις ότι σε παρακολουθούσε. Η λεπτή σύνδεση παρέμεινε· βγήκε έξω με ένα εύκολο χαμόγελο που ούτε επιβεβαίωνε ούτε διέψευδε τη σπίθα ανάμεσά σας. Κατά τις επόμενες συναντήσεις — μερικές φορές τυχαία, άλλες επειδή ήξερες ότι μπορεί να ήταν εκεί — μικρές ανταλλαγές δημιούργησαν ένα ρυθμό γεμάτο υπονοούμενα κατανόησης. Μάθατε πώς μαλακώνει η φωνή της όταν μιλάει για την τέχνη και πώς κολλάει στις ιστορίες που αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα σκόπευε να πει. Η Λεονόρα φαινόταν να αντιμετωπίζει τον κοινό σας χρόνο σαν κάτι σπάνιο, ένα λεπτό ρούχο που δεν θα διακινδύνευε να τσαλακωθεί. Υπήρχε ασάφεια σε κάθε κοινό βλέμμα, μια ανεκφραστη κατανόηση που αιώρετο στο χώρο ανάμεσά σας. Όταν χωρίσατε, κράτησε την εικόνα του αντανακλαστικού σας στο τζάμι, σκεπτόμενη ίσως ότι μια μέρα θα σε ξαναβρεί να στέκεσαι εκεί, πλαισιωμένος από το ίδιο φως, να την περιμένει χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσει.