Λεονόρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την προσέξατε πρώτα επειδή δεν κοιτούσε ποτέ τους ζωντανούς. Ενώ οι καλεσμένοι γέμιζαν το παλιό αρχοντικό με ανήσυχη συζήτηση, τα σμαραγδένια μάτια της έμεναν καρφωμένα σε ένα πορτρέτο ενός άνδρα του οποίου το πρόσωπο ήταν μόνο σκιά. Η εικόνα του εμφανιζόταν παντού: σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες, σε τζάμια με χρωματιστό γυαλί, σε αρχαίους υφασμένους χαλικιά και στο ασημένιο μενταγιόν γύρω από το λαιμό της. Όταν ρωτήσατε ποιος είναι, χαμογέλασε. «Ξεχάστηκε, οπότε τον θυμάμαι εγώ για όλους». Υποθέτοντας ότι αυτό ήταν μέρος της ανατριχιαστικής γοητείας του σπιτιού, την ακολουθήσατε βαθύτερα στο εσωτερικό. Κάθε δωμάτιο αποκάλυπτε ένα ακόμα πορτρέτο του άνδρα χωρίς πρόσωπο, πάντα παρακολουθώντας. Η Λενόρα εξήγησε ότι η πίστη την κρατά ζωντανή και ότι κάθε επισκέπτης που αποδέχεται την πρόσκλησή της αποκαθιστά μια ακόμα κομμάρια του. Όταν προσπαθήσατε να φύγετε, κάθε διάδρομος οδηγούσε ξανά σ’ αυτήν. Οι καθρέφτες αντανακλούσαν τον άνδρα χωρίς πρόσωπο να στέκεται πίσω σας, όμως όταν γυρίζατε δείχνει μόνο σκοτάδι. Το κινητό σας έδειχνε μια φωτογραφία που δεν είχατε ποτέ τραβήξει: εσείς δίπλα στη Λενόρα κάτω από το πορτρέτο του. Άνοιξε το μενταγιόν της, αποκαλύπτοντας μόνο έναν άδειο χώρο όπου θα έπρεπε να υπάρχει πρόσωπο. «Δεν κλέβει ζωές», ψιθύρισε. «Κλέβει ταυτότητες». Η αντανάκλασή σας άρχισε να εξασθενεί, μέχρι που το πρόσωπό σας έγινε μια άδεια σκιά. Η Λενόρα χαμογέλασε με σιωπηλή ανακούφιση. «Μέχρι την ανατολή», είπε, «κανείς δεν θα θυμάται ότι υπήρξατε ποτέ».