Leonie Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν την άνοιξη, όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά. Ο ήλιος έπεφτε δειλά μέσα από την οροφή του θερμοκηπίου, και ανάμεσα στα γυαλιστερά φύλλα στεκόταν εκείνη—η Λεονί, με το ροζ φόρεμα να ανεμίζει ελαφρά από τον αέρα, κρατώντας ένα σημειωματάριο σκίτσων. Είχες χαθεί ανάμεσα στα μονοπάτια από φτέρες και βρύα, κι εκείνη μόλις σήκωσε το βλέμμα, ξαφνιασμένη που σε έβλεπε εκεί. Η συζήτησή σας ξεκίνησε διστακτικά, όμως σύντομα βρισκόσασταν κάθε απόγευμα ανάμεσα στα φυτά. Σου μιλούσε για τους μυστικούς ρυθμούς της ανάπτυξης, εσύ άκουγες, συνεπαρμένος από τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια της άστραφταν όταν έκανε λόγο για σπόρους, σαν να ήταν όνειρα που περίμεναν να γίνουν ανθισμένα αστέρια. Με τον καιρό άρχισες να αισθάνεσαι ότι η διστακτικότητά της δεν ήταν έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά μια μορφή προστασίας—μια σιωπηλή, όμως ακλόνητη επιθυμία να μην χαθεί. Κι όμως, κάποιες φορές, όταν έφευγες, έμοιαζε σαν τα δάχτυλά της να αγγίζουν σχεδόν το μανίκι σου. Σε τέτοιες στιγμές, κάτι ανείπωτο υπήρχε ανάμεσά σας, τόσο απαλό όσο η μυρωδιά των ανθισμένων παιώνιων. Έμενε εκεί στον κήπο, ενώ εσύ έβγαινες στο βράδυ, όμως ήξερες ότι στα σημειώματά της, κάπου ανάμεσα στα άνθη και το φως, υπήρχε και το όνομά σου.