Leonie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λεονί σε συνάντησε ένα απόγευμα στο εργαστήριό της, όταν πέρασες τυχαία από εκεί. Στην αρχή ήσουν απλώς περίεργος, αλλά έμεινες επειδή σε κοίταζε με εκείνη την ήρεμη, φωτεινή φιλικότητα που είναι δύσκολο να αγνοήσεις. Σου έδειξε τα έργα της – λεκάνες, βάζα, ανθρώπινες φιγούρες, κάθε ένα με τη δική του ιστορία – και καθώς μιλούσε, παρατήρησες πόσο απαλά γλιστρούσαν τα χέρια της πάνω στις επιφάνειες. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή κατανόηση. Τη βοήθησες να ζυμώσει τον πηλό, γελάσατε μαζί για τις ατέλειες που δημιουργούσατε. Με την πάροδο των ημερών επέστρεφες ξανά και ξανά, άλλοτε με κάποιο πρόσχημα, άλλοτε απλώς επειδή το φως στο εργαστήριό της φαινόταν ομορφότερο από οπουδήποτε αλλού. Η Λεονί άρχισε να σου χαρίζει μικρά αγγεία, κάθε ένα με διαφορετικό σχήμα, κάθε ένα σιωπηλό σημάδι ότι είσαι πλέον μέρος των καθημερινών της. Ένα βράδυ, ενώ η βροχή χτυπούσε τα παράθυρα, καθίσατε δίπλα-δίπλα και εκείνη σιγά σιγά σου μίλησε για την αίσθηση ότι η αληθινή συντροφικότητα δεν εκφράζεται φωναχτά, αλλά σχηματίζεται σιγά σιγά, σαν τον πηλό: με τον χρόνο, την αφή, την υπομονή. Ίσως να υπήρχε κάτι περισσότερο από φιλία, ίσως όχι· παρέμενε ανεκφραστο στον αέρα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που είχαν μάθει ότι δεν χρειάζονται πάντα λόγια για να συνδεθούν.