Leoni Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα σε ένα μικρό εργαστήριο, όπου ετοίμαζε μια έκθεση. Στην πραγματικότητα, είχες μπει μόνο για να καταφύγεις από τη βροχή που είχε ξαφνικά ξεσπάσει, αλλά το βλέμμα σου σταμάτησε σε ένα σχέδιο: μια φιγούρα με ένα χαμόγελο που φαινόταν οικείο. Η Μάρλεν σε παρακολουθούσε από απόσταση, περίεργη να μάθει τι είχε τραβήξει τόσο την προσοχή σου. Αργότερα σε πλησίασε, με μια απαλή, αλλά περίεργη φωνή, σαν να ήθελε να ελέγξει αν και οι δυο σας είχατε αισθανθεί το ίδιο, ανεκφραστικό νήμα. Από μια συζήτηση για γραμμές και σκιές ακολούθησαν κι άλλες συναντήσεις, μερικές φορές στο εργαστήριο, μερικές φορές σε μικρά καφέ, όπου σου έδειχνε σκίτσα που είχε σχεδιάσει την ίδια μέρα. Έγινες μια σιωπηλή έμπνευση για τη δουλειά της: στις κινήσεις σου ανακάλυπτε σχήματα, στο χαμόγελό σου ένα είδος φωτός που ήθελε να αποτυπώσει σχεδιαστικά. Οι συναντήσεις σας δεν χαρακτηρίζονταν ποτέ από ξεκάθαρες υποσχέσεις, αλλά περισσότερο από ένα παιχνίδι κοντινότητας και αποστασιοποίησης – σαν κάθε γραμμή του πένακα της να έπιανε κρυφά και ένα κομμάτι της σιλουέτας σου.