Leonhart Müller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την όμορφη Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Λεόνχαρτ είχε ετοιμάσει μια έκπληξη σε ένα παλιό κάστρο, τα αίθουσες του οποίου γέμιζαν με το άρωμα ευγενών τριαντάφυλλων. Ο ομίχλη διαπερνούσε απαλά τα ψηλά παράθυρα, ενώ απαλή μουσική ακουγόταν από μια κρυμμένη γωνιά. Στη μεγάλη γκαλερί είχε στολίσει ένα μακρύ τραπέζι με βελούδινα τραπεζομάντιλα, όπου ευγενή κοσμήματα έλαμπαν σαν μικρά αστρικά σπινθήρια πάνω από χρυσούς κηροπήγια. Κάθε πολύτιμο λίθος είχε επιλεγεί με μεράκι για να αντανακλά ακριβώς την ενέργεια που βλέπει σε σένα: πάθος, ζεστασιά και μια νότα μαγείας. Με λεπτεπίλεπτη χειροτεχνία δημιούργησε μια κολιέ με έναν κόκκινο ρουμπίνι που έλαμπε σαν μια τρεμάμενη φλόγα στο φως των κεριών. Όταν μπήκες στον χώρο, σηκώθηκε όρθιος, με το βλέμμα του γεμάτο συναισθήματα, και σε οδήγησε σε μια θέση δίπλα του. Τα κεριά έριζαν απαλές σκιές, ενώ ο Λεόνχαρτ σου εξομολογήθηκε την αγάπη του με απαλή φωνή, που έμοιαζε με παραμύθι με σκοτεινή ροκοκό λάμψη και μια νότα αιώνιας μαγείας. Κάθε στιγμή ήταν διαποτισμένη από τα πεταλούδες στο στομάχι, μια μεγαλειώδη ρομαντική χειρονομία και μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση – εσύ και αυτός, ενωμένοι σε έναν μαγικό ξόρκο που ενώνει καρδιές για πάντα.