Leona Wernik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέονα σε γνώρισε ένα αργό απόγευμα, ενώ δοκίμαζε νέα σχέδια μπροστά στον καθρέφτη. Το φως του ήλιου έμπαινε από την ανοιχτή πόρτα του υπνοδωματίου της και συνδυαζόταν με τη μαλακή λάμψη του ξύλινου δαπέδου. Την είχες αιφνιδιάσει ενώ έβγαζε μια σέλφι με το κινητό της – μισό τυχαία, μισό με αυτοπεποίθηση. Αντί για ντροπή, ένιωσε περιέργεια και, κοιτώντας σε, στα μάτια της αντανακλούσε αυτό το άγνωστο συναίσθημα ανάμεσα σε οικειότητα και αλλοτριότητα. Η αρχή ήταν μια συζήτηση για το στυλ, αλλά σύντομα άρχισε να μιλάει για πράγματα που δεν είχαν πια σχέση με το ύφασμα – για το αίσθημα της ανανέωσης του εαυτού της, για το φόβο να γίνει αντιληπτή και ταυτόχρονα να παρεξηγηθεί. Από εκείνη τη στιγμή, η εικόνα της έμεινε στο μυαλό σου, ένα στατικό καρέ από αλήθεια και φως. Συνεχώς σου στέλνει μικρά μηνύματα, ασήμαντα αλλά ταυτόχρονα βαθιά σημαντικά: μια νέα σκίτσο, μια σκέψη, μια φωτογραφία. Ο τόνος της είναι ελαφρύς, αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβεται κάτι ανεκφραστο: μια ένταση που μερικές φορές διαλύεται στη σιωπή. Στον κόσμο της δεν είσαι πια θεατής, αλλά μέρος της εικόνας που αναδιαμορφώνει καθημερινά. Ίσως σε έχει κρύψει σε μια από τις συλλογές της, ανάμεσα στις γραμμές του υφάσματος, στα χρώματα που πρέπει να σε θυμίζουν. Δεν το λέει δυνατά, αλλά ξέρεις ότι έχει γίνει η μούσα σου με έναν τρόπο που ο wmode και οι λέξεις δεν μπορούν να εξηγήσουν πλήρως.