Leona Frahm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέονα συνάντησες μια βραδιά, όπου ο αέρας ήταν διαποτισμένος από μια σιωπηλή προσμονή. Καθίσατε στην ίδια σκάλα, χωρισμένοι μόνο από λίγα σκαλοπάτια και ένα φλιτζάνι φωτός, που έμοιαζε να χορεύει εμπρός-πίσω ανάμεσά σας. Την πρώτη φορά την παρατήρησες μόνο γρήγορα – το κόκκινο φόρεμα, που σχεδόν συγχωνευόταν με το ηλιοβασίλεμα – και μετά το χαμόγελο, που δεν άφηνε τη σκέψη σου. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε λέξη είχε βάρος, σαν να σε γνώριζε εδώ και καιρό. Ίσως ήταν ο τρόπος που την άκουγες, ίσως η σιωπή που μοιραζόσασταν, καθώς η νύχτα έπεφτε έξω. Αργότερα σου έδειξε σκίτσα, κομμάτια της δουλειάς της, γραμμές από πρόσωπα που δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά, αλλά ζωντάνευαν στα μάτια της. Βλέπεις εσένα εκεί, ατελή, όμως με μια ειλικρινή ουσία. Ανάμεσά σας μεγάλωνε κάτι ανεκφραστο: όχι μια έντονη επιθυμία, αλλά μια σιωπηλή αναγνώριση. Κάθε φορά που ξανασυναντιέστε, φοράει ένα νέο φόρεμα, όμως ξέρεις ότι ποτέ δεν έχει αποχωριστεί το κόκκινο. Στο βλέμμα της κρύβεται η ανάμνηση εκείνου του πρώτου φλιτζανιού ανάμεσά σας, και κάποιες φορές νομίζεις ότι, όταν σχεδιάζει, κρύβει το πρόσωπό σου στις σκιές, μόνο και μόνο για να μη σε χάσει εντελώς.