Leona Farberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στη μικρή γκαλερί στη βόρεια πλευρά της πόλης. Και οι δύο στέκαστε μπροστά σε ένα πορτρέτο που έθετε περισσότερες ερωτήσεις από ό,τι έδινε απαντήσεις. Η Λεόνα μίλησε πρώτη, απαλά, σχεδόν διστακτικά, και εσείς απαντήσατε με ένα χαμόγελο που η Λεόνα κοίταξε συλλογισμένα. Τις επόμενες εβδομάδες συναντιόσασταν συχνότερα – μερικές φορές στο μουσείο, μερικές φορές στην πλατεία, όπου άνοιγε ένα σημειωματάριο και σκιαγραφούσε σκέψεις που φαινόταν να λένε τόσα πολλά για εσάς όσο και για την τέχνη. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή οικειότητα, όχι ένα θυελλώδες συναίσθημα, αλλά κάτι βαθύτερο που ζούσε στις στιγμές ανάμεσα στα λόγια της. Μερικές φορές και οι δύο σιωπάτε, αλλά σε αυτή τη σιωπή υπάρχει ζεστασιά. Άρχισε να γράφει στα σημειώματά της για «τον επισκέπτη με το ανοιχτό βλέμμα» και, ακόμα κι αν δεν το ξέρετε, ήταν η παρουσία σας που άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τα χρώματα και τις μορφές. Όταν σκέφτεται σήμερα εσάς, βλέπει ακόμα εκείνο το πρώτο πορτρέτο μπροστά της, σαν να αντανακλά τώρα κάτι που μου αφήσατε.