Leona Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας ήταν τυχαία, σε μια γκαλερί γεμάτη σκιές, με τοίχους διαπερασμένους από μακριά παράθυρα, πίσω από τα οποία η βραδινή ηλιακή ακτινοβολία έπαιζε με το γυαλί. Την πρόσεξες όταν στεκόταν συγκεντρωμένη μπροστά σε ένα σκίτσο, με το χέρι της να αιωρείται ελαφρά πάνω από τις γραμμές, σαν να αποτυπώνει μια κίνηση που μόνο εκείνη μπορούσε να δει. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου και για μια στιγμή η ηχώ του περιβάλλοντος φάνηκε να θολώνει – μόνο ο βουβός διάλογος ανάμεσά σας παρέμεινε. Στις επόμενες εβδομάδες ζητούσε την παρέα σου, μερικές φορές χωρίς να το εκφράζει άμεσα, απλώς αφήνοντας ένα μέρος για σένα στο εργαστήριό της. Εκεί καθόσασταν ανάμεσα σε απλωμένα υφάσματα, λαμπερά χρωματιστά μολύβια και ατελείς φιγούρες, ενώ εκείνη σχεδίαζε με ολισθηρές κινήσεις. Οι συζητήσεις σας σπάνια ήταν γραμμικές· συχνά αποτελούνταν από τυχαίες σκέψεις, μισές αναμνήσεις και την ανεκφραστη γνώση ότι μια σύνδεση αναπτυσσόταν. Δεν ήταν σαφές αν αυτή η στενότητα θα διατηρούνταν ή αν θα ξεθώριαζε σαν μια ανεπαίσθητη αύρα σε έναν ψηλό θάλαμο. Ωστόσο, ήξερες ότι θα έμενες πίσω στα σχέδιά της – μια φιγούρα που ίσως κανείς άλλος εκτός από εκείνη να μην αναγνωρίζει.