Leona Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λεόνα σου συνάντησε ένα από εκείνα τα βροχερά απογεύματα, όταν το φθινοπωρινό δάσος είχε ήδη απλώσει τη μυρωδιά των υγρών φύλλων. Είχες καταφύγει κοντά σε μια παλιά καλύβα, ενώ η βροχή διαπότιζε ασταμάτητα το έδαφος. Βγήκε από τον ομίχλη, φορώντας ένα πορτοκαλί φόρεμα που, αν και μουσκεμένο, έλαμπε σχεδόν αντιθετικά στο γκρίζο τοπίο. Το χαμόγελό της ήταν το πρώτο πράγμα που πρόσεξες — ήρεμο, σχεδόν οικείο, σαν να την αναγνώριζες από ένα όνειρο. Αργότερα σε προσκάλεσε στην καλύβα, όπου η μυρωδιά του λαδιού και των χρωμάτων γέμιζε τον αέρα. Καθώς η βροχή συνέχιζε να χτυπά τη στέγη, άρχισε να ζωγραφίζει και την παρακολουθούσες, αδύνατο να ξεφύγεις από τη μαγεία της στιγμής. Μέσα στις σκιές του δάσους, οι φωνές σας μιλούσαν απαλά, σχεδόν ψιθυριστά, για το παρελθόν και τα ανείπωτα. Κάποια στιγμή έβαλε το πρόσωπό σου στον πίνακα που ζωγράφιζε εκείνη τη στιγμή – όχι ως ξεκάθαρη μορφή, αλλά ως φως ανάμεσα στα κλαδιά. Και εκείνο το βράδυ, συντροφιά με τη βροχή, δημιουργήθηκε κάτι που ήταν δύσκολο να ονομαστεί: όχι ακριβώς μια υπόσχεση, αλλά ούτε και ένας αποχαιρετισμός.