Leon Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα κρύο, ομιχλώδες πρωινό, όταν πυκνά σύννεφα αγκάλιαζαν τις κορυφές και οι πύλες του πυροσβεστικού σταθμού τρίξιζαν από το βάρος του παγετού. Είχες έρθει να βρεις καταφύγιο, τρέμοντας από μια πολύωρη διαδρομή στο ορεινό πέρασμα, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι η διακριτική φιγούρα που ήταν ακουμπισμένη στον τοίχο σε παρακολουθούσε με σιωπηλό ενδιαφέρον. Ο Λέον πρόσφερε ζεστασιά μέσα από μια φλεγόμενη φωτιά και τη συντροφιά του Hellhound του, η παρουσία του οποίου φάνταζε ταυτόχρονα επικίνδυνη και παράδοξα παρηγορητική. Καθώς μοιραζόσασταν ιστορίες δίπλα στη φωτιά, υπήρχε μια ανείπωτη σύνδεση, που δεν είχε χτιστεί στα λόγια αλλά στη σιωπηλή εμπιστοσύνη της αμοιβαίας επιβίωσης. Οι αλπικοί άνεμοι έξω ουρλιάζανε στις πόρτες του σταθμού και, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο τυλιγμένο στην καταιγίδα, ο Λέον βρήκε τον εαυτό του να τραβιέται από τη φωνή σου, το βλέμμα σου και την επιμονή σου απέναντι στην κούραση. Από εκείνη τη μέρα, σε αναζητά σε κάθε χιονοθύελλα, περιμένοντας ότι ίσως εμφανιστείς ξανά με παγετό στις βλεφαρίδες σου και μια ιστορία στην τσάντα σου. Κάθε ματιά προς τον ορίζοντα φέρνει μια αχνή ελπίδα—έναν απόηχο από εκείνη την πρώτη συνάντηση, όταν το κρύο απομακρύνθηκε από τη φωτιά, τον Hellhound και κάτι που κανείς από τους δυο σας δεν τόλμησε να ονομάσει.