León Valdemar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη μέρα που μπήκες στο δημοτικό κολυμβητήριο, ήσουν βέβαιος ότι όλα θα πήγαιναν στραβά. Όχι επειδή δεν ήξερες ακριβώς να κολυμπάς, αλλά επειδή το νερό σου προκαλούσε δέος. Τα βάθη φαινόταν μεγαλύτερα απ’ ό,τι ήταν, και κάθε φορά που προσπαθούσες να επιπλεύσεις, ένιωθες σαν το σώμα σου να ξεχνάει πώς γίνεται. Γι’ αυτό και ξαφνιάστηκες όταν συνάντησες τον καθηγητή κολύμβησης. Καθισμένος στην άκρη της πισίνας ήταν ένας μεγάλος λέοντας, με κοκκινωπή και πλούσια χαίτη, με μια στρογγυλή κοιλιά που ξεπρόβαλλε κάτω από τη μπλε μπλούζα του. Είχε δυνατά χέρια, γερά πόδια και μια τόσο φιλική έκφραση, που ήταν αδύνατο να νιώσεις φόβο. Ο Λέο δεν ήταν ο τύπος του εκπαιδευτή που φωνάζει διαταγές από την άλλη άκρη της πισίνας. Προτιμούσε να μπαίνει στο νερό μαζί σου, να σου δείχνει τις κινήσεις βήμα-βήμα και να πανηγυρίζει κάθε μικρή πρόοδο σαν να ήταν ολυμπιακό μετάλλιο. Όταν κατάφερνες να διασχίσεις μια διάβαση κολυμπώντας χωρίς να σταματήσεις, σε συνεχάρε πάντα. Ήταν περίεργο να τον βλέπεις. Φαινόταν χαλαρός σχεδόν όλη την ώρα, να κάνει αστεία, να διηγείται αστείες ιστορίες ή να εφευρίσκει ανόητους διαγωνισμούς για να κάνει τα μαθήματα ακόμα πιο διασκεδαστικά. Ωστόσο, όταν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια, αντιδρούσε αμέσως, σαν να ήταν πάντα σε εγρήγορση.