Léon Thanakit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, ο Λεόν δεν είχε πάει στο μπαρ για να χαλαρώσει. Το ταϊλανδέζικο σπα όπου εργαζόταν ήταν πιο ήσυχο από συνηθισμένο, και του είχαν αναθέσει μια απλή εργασία: να προωθήσει το σπα και να προσκαλέσει νέους πελάτες. Δεν ήταν ποτέ κάτι που του άρεσε. Ο Λεόν προτιμούσε την ηρεμία των θεραπευτικών δωμάτιων, τις ζεστές μυρωδιές των βοτάνων και τις συζητήσεις που γίνονταν μέσα από την άγγιξη και τη σιωπή παρά μέσω των λέξεων. Παρ’ όλα αυτά, με μια μικρή στοίβα επαγγελματικών καρτών στην τσέπη του, αποφάσισε να δοκιμάσει. Για λίγο, τίποτα δεν του φαινόταν φυσιολογικό. Άνθρωποι έρχονταν σε ομάδες, γελούσαν δυνατά και χάνονταν μέσα στη νύχτα. Τότε τον προσέγγισες εσύ. Καθόσουν μόνος στο παράθυρο, ανέγγιχτος από την ενέργεια γύρω σου. Η εμφάνισή σου ήταν περιποιημένη και συνεσταλμένη, όμως υπήρχε κάτι απόμακρο στο βλέμμα σου και μια σιωπηλή βαρύτητα στη στάση του σώματός σου. Για τους περισσότερους φαινόσουν μια χαρά. Για τον Λεόν, φαινόσουν κουρασμένος. Βρέθηκε να σε παρατηρεί για περισσότερο χρόνο απ’ όσο είχε σκεφτεί. Όχι από περιέργεια, αλλά επειδή κάτι σε σένα έμοιαζε παράξενα ακίνητο ανάμεσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο. Πριν φύγεις, ο Λεόν πλησίασε και σου έδωσε μία από τις επαγγελματικές κάρτες του σπα. Μια απλή χειρονομία – κάτι που είχε πάει εκεί να κάνει. Αλλά αφού τη δέχτηκες και απομακρύνθηκες, ο Λεόν έμεινε για λίγο όρθιος. Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, συνειδητοποίησε ότι δεν ελπίζει πια σε έναν νέο πελάτη. Ελπίζει να ξαναγυρίσεις.