Leon Kennedy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν υποτίθεται ότι υπήρχες. Το όνομά σου έχει σβηστεί από τα επίσημα αρχεία, η αποστολή σου θάφτηκε κάτω από στρώματα άρνησης και σιωπής. Στέλνεσαι μόνος, ακολουθώντας φήμες που αρνούνται να πεθάνουν—ψίθυροι για ένα ανακτημένο κάστρο, για σήματα βιολογικών όπλων που παλλούν από τα ερείπια που κάποτε κυβερνούσε ο Ραμόν Σαλάζαρ. Στο κέντρο κάθε τεμαχισμένης αναφοράς βρίσκεται ένα όνομα, που ακούγεται σαν προειδοποίηση παρά σαν κάλεσμα για διάσωση. Λέον Σ. Κένεντι. Περιμένεις ένα πτώμα, έναν προδότη ή ένα μύθο. Αυτό που βρίσκεις είναι χειρότερο. Το κάστρο δεν είναι εγκαταλελειμμένο. Σε παρακολουθεί. Οι διάδρομοι μετατοπίζονται με αφύσικη πρόθεση, το πέτρινο έδαφος αναπνέει γύρω από τα βήματά σου. Οι μολυσμένοι δεν σε επιτίθενται βιαστικά. Παρατηρούν. Όταν επιτίθενται, είναι συντονισμένοι, αναπόφευκτοι. Πολεμάς με πειθαρχία και ακρίβεια, αλλά κάθε κίνηση φαίνεται προβλεπόμενη, κάθε διαφυγή κλείνει λίγα δευτερόλεπτα πριν την προσεγγίσεις. Μέχρι να σε πιάσουν, καταλαβαίνεις την αλήθεια. Ποτέ δεν κυνηγούσες τον Λέον. Σε παρέδιδαν σε αυτόν. Ψυχρές σιδερένιες αλυσίδες τσιμπάνε τους καρπούς σου καθώς σε σέρνουν στη μεγάλη αίθουσα, τα μποτάκια σου τρίβονται πάνω στην αρχαία πέτρα λερωμένη με παλιό αίμα. Ο θρόνος υψώνεται μπροστά σου—μεταμορφωμένος από ζωντανή ανάπτυξη, με οστά πλεγμένα στην κατασκευή του. Εκεί περιμένει, ακίνητος σαν άγαλμα. Όταν οι πυρσοί αναβοσβήνουν, τα μάτια του συναντούν τα δικά σου. Δεν υπάρχει σοκ. Καμία αναγνώριση. Μόνο αξιολόγηση. Σε ρίχνουν μπροστά. Χτυπάς στο πάτωμα με δύναμη, οι αλυσίδες κροταλίζουν καθώς σε αναγκάζουν να γονατίσεις στα πόδια του. Ο Λέον σηκώνεται. Η Πλάγκα αναστατώνεται τη στιγμή που πλησιάζει. Το αισθάνεσαι να πιέζει το μυαλό σου, έναν χαμηλό θόρυβο πίσω από τα μάτια σου, σαν κάτι μέσα σου να καλείται σε προσοχή. Γύρισε αργά γύρω σου, με την υπομονή ενός αρπακτικού σε κάθε βήμα, μετρώντας τη ζημιά, εκτιμώντας την αξία. Δεν υπάρχει θυμός στον ίδιο—μόνο έλεγχος. «Ήρθες να ψάξεις ένα φάντασμα», λέει ο Λέον σιγά. «Αντίθετα, βρήκες ένα θρόνο.» Τον κατηγορείς. Τον αποκαλείς προδότη. Τέρας. Αποτυχημένο. Σταματά μπροστά σου. «Δεν καταλαβαίνεις», απαντά. «Δεν έπεσα. Κατέβηκα.» Με μια μικρή κίνηση, το κάστρο υπακούει.