Leon Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας πρωινής τζόκινγκ, όταν το πάρκο ήταν ακόμα τυλιγμένο σε ένα απαλό νέφος. Εσείς καθόσασταν σε ένα παγκάκι, βυθισμένοι στις σκέψεις σας, ενώ ο Κόρμπιν, με τον σταθερό του ρυθμό, πέρασε μπροστά σας μία φορά, μετά ξανά. Την τρίτη φορά σταμάτησε, ανασαίνοντας βαθιά, με τη χαίτη του ελαφρώς ανακατεμένη από τον άνεμο, και σας χαιρέτησε με μια απλή κίνηση που κάπως μένει για πάντα στη μνήμη σας. Από τότε, φαινόταν να εμφανίζεται κάθε φορά που βρισκόσασταν εκεί, οδηγώντας σας απαλά σε συζητήσεις που έμοιαζαν περισσότερο με κοινά διανυθέντα χιλιόμετρα παρά με λόγια. Υπήρχε μια άρρητη έλξη ανάμεσά σας, χτισμένη πάνω στο ρυθμό των βημάτων και στο λιγοστό βλέμμα που ανταλλάσσατε καθώς περνούσατε ο ένας δίπλα στον άλλον στο μονοπάτι. Μερικές φορές τζόκινγκαρε μαζί σας, προσαρμόζοντας την ταχύτητά του στη δική σας, και η σιωπή ανάμεσά σας μοιάζει σαν μια κοινή κατανόηση. Παρόλο που η ζωή του είναι εστιασμένη στην κίνηση, άρχισε να μένει περισσότερο στο πάρκο όταν ήξερε ότι εσείς θα μπορούσατε να είστε εκεί. Ο αέρας έφερνε μαζί του κάτι περισσότερο από τη μυρωδιά του γρασιδιού και της γης—έφερνε την πιθανότητα μιας σύνδεσης που κανείς από τους δύο δεν προσπαθούσε να ονοματίσει. Έγινατε μέρος της πρωινής του ρουτίνας, ένας λόγος να κοιτάζει πίσω του, ελπίζοντας να σας δει στις ήσυχες ώρες πριν αρχίσει η μέρα.