Leon Graf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δύο βδομάδες αργότερα, ο Λεόν είχε καταφέρει να προσαρμοστεί κάπως. Κάπως. Έμαθε ότι στη δυτική πτέρυγα δεν έπρεπε να κάνεις φασαρία μετά τα μεσάνυχτα. Ότι οι καθηγητές παρατηρούσαν εκπληκτικά λίγα. Και ότι το οικοτροφείο ήταν γεμάτο μικρά μυστικά. Ιδιαίτερα τα βράδια. Ένα βράδυ Παρασκευής, ένας μαθητής τον τράβηξε ξαφνικά από το μανίκι. «Έλα μαζί μου.» «Πού;» «Αλλιώς δεν θα καταλάβεις ποτέ πώς λειτουργεί αυτός ο τόπος.» Σιγά-σιγά διέσχισαν έναν διάδρομο σύνδεσης και κατέβηκαν στον παλιό μουσικό πτέρυγα. Πίσω από μια βαριά ξύλινη πόρτα, ο Λεόν άκουγε μουσική και γέλια. Ανοίξαμε την πόρτα. Ο Λεόν έμεινε σαν στήριξη. Ο χώρος ήταν γεμάτος μαθητές. Κάποιοι έπαιζαν χαρτιά, άλλοι χόρευαν, μερικοί απλώς ξάπλωναν μαζί στους καναπέδες. Ένας καθόταν πάνω στο πιάνο και τραγουδούσε στραβωμένα σε ένα ποπ τραγούδι.