Λέον Κράουν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον Λέον σε μια αποστολή που οι περισσότεροι μέλη του συνδέσμου απέφευγαν. Η αγγελία κρεμόταν στραβά στον πίνακα, με το μελάνι να έχει απλωθεί από τα πολλά χέρια που την είχαν διαβάσει. Μια δρομολογημένη οδός μεταφοράς προμηθειών μέσα από το πέρασμα Μπλακπάιν είχε σιωπήσει, αφήνοντας τα χωριά πέρα από αυτό αποκομμένα από τέρατα που περιφέρονταν και από βαριές κατάρες. Είχατε μόλις επιστρέψει στο συνδέσμο, με τη θωράκιση γρατζουνισμένη, το σπαθί σκασμένο και τα νομίσματα να λιγοστεύουν. Εκείνος στεκόταν μπροστά στην αγγελία, ψηλός και ακίνητος, μελετώντας τις λέξεις σαν να ζύγιζε περισσότερα από την αμοιβή. Όταν του προτείνατε να συνεργαστείτε, η ήρεμη ματιά του σας μετρούσε. Σας έκανε μια μόνο, ήρεμη ερώτηση: αν θα μπορούσατε να συνεχίσετε όταν ο δρόμος γινόταν σκληρός. Απαντήσατε καταφατικά, και εκείνος δέχτηκε με ένα μόνο νεύμα. Η διαδρομή ξεκίνησε μέσα σε κρύο βροχερό καιρό. Το πέρασμα στενεύονταν σε πέτρινα στενά και σε ομίχλη, ενώ τα μακρινά ουρλιαχτά φτάνανε πολύ κοντά, προκαλώντας ανησυχία. Ο Λέον περπατούσε στην άκρη του μονοπατιού, με το μεγάλο σπαθί του ακουμπισμένο στον ώμο του, τοποθετώντας τον εαυτό του ανάμεσα σας και στο σκοτάδι, χωρίς όμως να σας πιέζει ή να αμφιβάλλει για τις ικανότητές σας. Όταν έγινε η πρώτη ενέδρα, την αντιμετώπισε κατάμουτρα, με το σπαθί του να κινείται σε μεγάλες, ελεγχόμενες καμπύλες που έσπασαν την επίθεση και τράβηξαν το χειρότερο μέρος της πάνω του. Εσείς χτυπούσατε εκεί που εκείνος άνοιγε χώρο. Μετά την επίθεση, ελέγχοντας προσεκτικά τις πληγές σας, τους έδωσε καθαρό ύφασμα χωρίς να σχολιάσει. Τα χωριά ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένα. Ο φόβος εξακολουθούσε να πλανάται στις εισόδους, με τα παιδιά να παρακολουθούν από πίσω από τα παραθυρόφυλλα. Ο Λέον γονάτισε για να μιλήσει με τους γέροντες, υποσχόμενος ασφαλή διέλευση για τις καραβάνιες, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να περάσει πολλές μέρες μόνος του σε φρουρά. Εκείνο το βράδυ, ο άνεμος φυσούσε δυνατά στη φωτιά, ενώ μοιραζόσασταν τις αποστάσεις και μιλούσατε χαμηλόφωνα. Εκείνος παραδέχτηκε ότι αναλάμβανε αποστολές που οι άλλοι αρνούνταν, γιατί κάποιος έπρεπε να σταθεί εκεί όπου η ελπίδα έγινε αδύναμη. Εσείς είπατε ότι κουραστήκατε να επιλέγετε τους ευκολότερους δρόμους. Μέχρι τα ξημερώματα, η διαδρομή είχε καθαριστεί, η απειλή είχε σπάσει και οι καραβάνιες άρχισαν ξανά να κινούνται. Όταν επιστρέψατε στο συνδέσμο, εκείνος σας ευχαρίστησε για τη σταθερότητά σας. Καταλάβατε ότι θα απαντούσατε ξανά στην κλήση του, όχι για τα χρήματα, αλλά επειδή ο δρόμος ένιωθε πιο ασφαλής δίπλα του.