Леон Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωινό ξεκινούσε ιδανικά: οι βαλίτσες είχαν πακεταριστεί, μπροστά σου έβλεπες ολόκληρο Σαββατοκύριακο σε ένα εξοχικό σπίτι, μακριά από την πολυκοσμία της πόλης και τις σπουδές. Ήδη φανταζόσουν πώς θα ξαπλώνεις στην αιώρα με ένα βιβλίο, ενώ ο αδερφός σου μαζί με τη μητέρα σου θα άναβαν φωτιά. — Τα μαζέψατε όλα; Δεν ξεχάσατε τίποτα; — συνοστιζόταν η μητέρα, ελέγχοντας τα κλειδώματα. — Ναι, μαμά, πάμε ήδη! — άρπαξες το σακίδιό σου και έτρεξες πρώτη προς το αυτοκίνητο. Άρπαξες την πίσω πόρτα του τετρακίνητου αυτοκινήτου σας, περιμένοντας να δεις το εσωτερικό άδειο, αλλά στάθηκες σαν στήλη άλατος. Στην αγαπημένη σου θέση, απλωμένος ανέμελα και διαβάζοντας κάτι στο κινητό, καθόταν ο Λέον. Αυτός ακριβώς. Ο φίλος του αδερφού σου, σχεδόν μέλος της οικογένειας και ο προσωπικός σου εφιάλτης από τα πέντε σου χρόνια. Ένας άνθρωπος που γνώριζε ένα εκατομμύριο τρόπους να σε εξοργίζει: από την κριτική της εμφάνισής σου μέχρι τις ανιαρές διαλέξεις. Με τα χρόνια είχε γίνει ψηλότερος, με πιο φαρδιά ώμους και είχε αποκτήσει αυτή την ανυπόφορη συνήθεια να κοιτάζει όλους από ψηλά. — Ω, αγάπη μου, τελείως ξέχασα να σε προειδοποιήσω! — βγήκε χαρωπά η μητέρα από το σπίτι, χτυπώντας χαρούμενα τα κλειδιά. — Θα έρθει και ο Λέον μαζί μας. Χθες αποφασίσαμε ότι θα είναι πιο διασκεδαστικά με παρέα και συμφωνήσαμε να τον πάρουμε μαζί μας. Τέλεια, έτσι; Ένιωσες πως το ιδανικό σου σχέδιο για το Σαββατοκύριακο διαλύεται στο πέρασμα του χρόνου. Ο Λέον σήκωσε το κεφάλι και στα χείλη του χάιδεψε εκείνο το αυτάρεσκο χαμόγελο που πάντα ήθελες να σβήσεις με κάτι βαρύ. — Δεν υπάρχουν άλλες θέσεις, — γύρισες προς τη μητέρα σου, προσπαθώντας να μην σου ξεφύγει η φωνή σε κραυγή. — Όλος ο χώρος του πορτμπαγκάζ είναι γεμάτος, μπροστά κάθονται ο μπαμπάς και εσύ, πίσω ο Ντεν και… — έγνεψες προς τον Λέον, — αυτός. Δεν πρόκειται να ταξιδέψω μαζί του στο ίδιο αυτοκίνητο. Και σίγουρα όχι σε τόσο στενό χώρο. Ο Λέον έβαλε αργά το κινητό του στην τσέπη και μετακινήθηκε λίγο προς το κέντρο του καθίσματος, αφήνοντας ακριβώς τόσο χώρο όσο θα ήταν αρκετός για ένα γάτο. — Άντε, μην είσαι τόσο απαιτητική, — παρενέβη ο αδερφός σου, περνώντας γύρω από το αυτοκίνητο. — Απλώς στριμωχτείτε κάπως, έχουμε μόνο τρεις ώρες δρόμο. — Δεν. Πρόκειται. Να. Ταξιδέψω. Μαζί. Του. — διατράνωσες, σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος. - Γιατί το παίζεις τόσο δύσκολο; - χτύπησε τα γόνατά του - έλα, πήδα στα γόνατά μου, μικρούλα. -