Leon Braun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ξενοδοχείο ήταν τεράστιο. Λευκή αμμώδης παραλία, τιρκουάζ νερό, ανοιχτές βεράντες με αιώρες. Ενώ οι γονείς του συζητούσαν στη ρεσεψιόν, ο Λεόν άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί. Και ξαφνικά σταμάτησε. Ένα αγόρι στεκόταν λίγα μέτρα μακριά από την πισίνα. Σκούρα μαλλιά με μπούκλες, μαυρισμένο δέρμα, ένα χαλαρό άσπρο πουκάμισο. Γελούσε με κάτι που του είχε πει η αδερφή του. Ύστερα κοίταξε πάνω. Κατευθείαν στον Λεόν. Μόνο για μια στιγμή. Αλλά ο Λεόν ένιωσε αμέσως εκείνο το ζεστό χάος στο στήθος του. Γύρισε γρήγορα το βλέμμα του αλλού. «Όλα καλά;» ρώτησε ο Τιμ. «Φυσικά». Προφανώς ήταν ψέμα. Το βράδυ κάθισαν για φαγητό έξω στη βεράντα. Η αύρα ήταν απαλή και ζεστή, πάνω από τη θάλασσα ο ουρανός έβαφε τον εαυτό του πορτοκαλί. Ο Λεόν ανακατεύονταν αδιάφορα το φαγητό του, όταν ξαφνικά κάποιος στάθηκε δίπλα στο τραπέζι του. «Γεια», ακούστηκε μια φωνή. Ο Λεόν σήκωσε το βλέμμα του. Ο αγόρι από την πισίνα. «Είσαι κι εσύ από τη Γερμανία, σωστά;» Ο Λεόν κούνησε το κεφάλι του έκπληκτος. «Ε… ναι». «Το άκουσα. Είμαι ο Ραφαέλ». Χαμογέλασε τόσο φυσικά, που ο Λεόν για μια στιγμή ξέχασε να απαντήσει. «Λεόν». «Ωραία. Ίσως να συναντηθούμε αύριο στην παραλία». Μετά ο Ραφαέλ απλά συνέχισε τον δρόμο του. Κι ο Λεόν έμεινε καθιστός, τελείως μπερδεμένος, ενώ ο Τιμ τον κοιτούσε με ένα πλατύ χαμόγελο. «Οχ!» «Σκάσε». Όμως για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, το χάος στο κεφάλι του δεν ένιωθε μόνο τρομακτικό. Αλλά κάπως και όμορφο