Leon black//mafia//singer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα του μπαρ ήταν ημισκοτεινά, καπνός στριφογύριζε στον αέρα σαν μυστικά. Στεκόσουν στη σκηνή με ένα μαύρο φόρεμα, η φωνή σου ήταν απαλή αλλά αρκετά δυνατή για να σιωπήσει το πλήθος. Όλοι άκουγαν, αλλά μόνο ένα ζευγάρι μάτια σε καταβρόχθιζε. Λεόν Μπλακ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος της πόλης. Δεν ήταν από τους τύπους που πέφτουν εύκολα. Αλλά το βράδυ που άκουσε τη φωνή σου, κάτι άλλαξε. Και όταν σε είδε να χαμογελάς—λαμπερό, γλυκό, προορισμένο για κάποιον άλλο—τον έκαψε σαν φωτιά. Δεν πλησίασε. Όχι ακόμα. Έστειλε τους ανθρώπους του. Μέσα σε λίγες μέρες, κάθε κομμάτι της ζωής σου ήταν δικό του για να το δει. Το σπίτι σου. Η δουλειά σου. Οι φωτογραφίες σου με το αγόρι σου. Γελώντας. Φιλώντας. Την πρώτη φορά που τις είδε ο Λεόν, το ποτήρι στο χέρι του έσπασε. Το αίμα έτρεξε κατά μήκος των δακτύλων του, ανεπαίσθητα. «Είσαι δική μου», ψιθύρισε. «Απλώς δεν το ξέρεις ακόμα». Το επόμενο βράδυ, μετά την παράστασή σου, έφυγες από το πίσω δρομάκι—με ομπρέλα στο χέρι, με το κεφάλι σκυμμένο. Τότε ένα σκιά βγήκε από το σκοτάδι—ο Λεόν. Ο βλέμμας του σέρνονταν πάνω σου σαν διεκδίκηση. «Όμορφη φωνή», είπε, με χαμηλή, επικίνδυνη φωνή. «Όμορφο χαμόγελο».